recenzja (strona 25 z 34)

Najlepsze doświadczenie VR-owe dostępne na rynku? A może jednak najbardziej przereklamowane?

Resident Evil, bo mamy lokacje z zawieszoną, nieruchomą kamerą i trochę zagadek. Dark Souls, bo są wymagające walki, ogniska i smoki. Oculus Rift, bo nie zagramy w Chronosa bez gogli.

FromSoftware od dłuższego czasu zapowiadało, że Dark Souls 3 będzie ostatnią częścią serii. Ale czy jest domknięciem na jakie czekaliśmy?

Lubicie przygodówki point and click? Tęsknicie za LucasArts? Macie abstrakcyjne poczucie humoru? A tak ogólnie poczucie humoru? No to czemu jeszcze nie gracie?

Ociekająca klimatem, neonowa, rozpikselowana zeldoidvania, której poziom trudności stanowi nie lada wyzwanie. Czy warto się z nią zmierzyć?

Remedy wciąż idzie własną drogą, serwując konkretną przygodę dla jednego gracza i podrzucając pomysły na rozwój gatunku.

I łatwiejsze. Nie oznacza to jednak, że zabraknie momentów, kiedy zgubicie się na metroidvaniowej wyspie albo uronicie kilka - nomen omen - słonych łez.

Piekielnie wciąga. Nie na tyle, by nie widzieć mankamentów, ale mariaż political fiction, taktycznych strzelanin i formuły "ubigame" jest lepszy niż się spodziewałem.

Dice mogłoby nauczyć się tego i owego od Roślin i Zombiaków. Mowa przede wszystkim o różnorodności.

Porywa światem przedstawionym, bohaterami i sposobem prowadzenia historii. To współczesna przygodówka, która tylko na pierwszy rzut oka przypomina klasyki gatunku. I kolejny sukces studia Wadjet Eye Games.

Początek roku jest silny w ambitne indyki, które przebijają swoim kierunkiem artystycznym i fabułą niejedne głośne, dobre tytuły AAA. That Dragon, Cancer, Oxenfree... Firewatch w tym doborowym towarzystwie nie ma czego się wstydzić.

Nastolatkowie, impreza na bezludziu, flirty, tajemnica, dziwne, niezrozumiałe zdarzenia... Ktoś mógłby pomyśleć, że znowu recenzuję Until Dawn, ale choć gry łączy sporo rzeczy - przede wszystkim wstępny rys fabularny, klimat dreszczowca i wysoka jakość wykonania - to Oxenfree jest ostatecznie innym rodzajem doświadczenia. Nieco subtelniejszym. I przegadanym w najlepszym tego słowa znaczeniu.

Naprawdę myślałem, że nie tracę czasu, przechodząc tego niedługiego indyka kilka razy. Wierzyłem w ukrytą w fabule siłę Crudelis, zaczynałem nową grę i zaczynałem, chcąc odkryć sedno historii... A potem, gdy wreszcie dotarłem do prawdziwego finału i poznałem rozwiązanie, zawód spadł na mnie z impetem fortepianu.

Targany konfliktami świat po apokalipsie, turowy system walki, oldskulowa mechanika i mały deweloper za sterami. W końcu smakowity kąsek dla fanów starego Fallouta czy kolejny radioaktywny odpad?

Odbiliśmy ukochaną, dopełniliśmy zemsty, więc czas zająć się pierwotnym złem - w pełnym patosu i dumy ostatnim rozdziale historii Koprulu i wszystkich jego istnień.

Powinienem zacząć jakimś suchym jak Tatooine cytatem z "Gwiezdnych Wojen", bo przecież każdy kocha suche jak Tatooine cytaty z "Gwiezdnych Wojen", ale nie przypominam sobie żadnego, który mówiłby o ambiwalencji. A właśnie taki wydaje mi się Battlefront od Dice - ambiwalentny, wyliczony, idealnie zaplanowany pod kątem biznesowym. To przyjemna gra dająca przez jakiś czas masę frajdy, ale trudno zignorować to zakłócenie Mocy, jakby krzyk przerażenia z milionów gardeł... w obawie o portfele.

Nowe, pomysłowe lokacje, obrzydliwie piękni bossowie, więcej broni i elementów ekwipunku, subtelna, tajemnicza fabuła - czy fanów podstawki trzeba specjalnie zachęcać do The Old Hunters?

Polskie studio stworzyło taktyczną, turową strzelaninę w świecie łączącym Dziki Zachód z okultyzmem i nieczystymi siłami. Czy ich gra jest równie ciekawa jak sceneria, którą jej wybrali?

Brzydko, smutno, chaotycznie i pusto. Tak jest za oknem. A jak jest w Fallout 4? No cóż - jesień.

Trójka w tytule mogłaby sugerować, że dokładnie wiemy czego można się po najnowszym Call of Duty spodziewać. Jest jednak inaczej.

Powrót do przeszłości według EA, czyli jak tuningowałem swojego Golfa i stałem się osiedlową ikoną gangu Śląska.

Gdybym lubował się w zmyślonych na potrzeby recenzji anegdotkach, opowiadałbym Wam teraz jak wielką wtopę zaliczono w Square Enix przy nazywaniu obu gier z "nowej" serii przygód Lary. To reboot z 2013 roku powinien nazywać się Rise of the Tomb Raider. Bo gra, która za kilka dni trafi do sklepów to już Tomb Raider pełną gębą.

Jednoślady wstępują do Klubu. Klubu, który już w niewielu aspektach przypomina recenzowany rok temu tytuł.

Pośladki są gorące po raz siódmy. Dobra wiadomość jest taka, że odparzeń na pewno nikt się nie nabawi. A zła?

Zaczyna się jak każda wiedźmińska robota - od zlecenia przybitego do tablicy ogłoszeń. Zlecenie to jednak nie byle jakie, bo na DLC. Fachury z CD Projekt RED przeprowadzają zatem śledztwo, poznają cechy stwora i jego słabe strony, łykają dużo wysokoprocentowych eliksirów i ruszają na łowy. 13 października wjeżdżają do wsi z łbem monstrum obijającym się o bok pociesznej, durnowatej Płotki.