abc recenzji (strona 14 z 41)

W młodości pragnąłem być komandosem. Najlepiej takim, jak John Rambo. Ten gość był niesamowity. Dysponując nożem i karabinem potrafił w pojedynkę rozprawić się z całą armią: rosyjską, niemiecką i jeszcze kilkoma innymi. Później, pod wpływem gry Command and Conquer, marzyła mi się praca kogoś wyżej ustawionego na wojennej drabinie bytu, powiedzmy stratega. Teraz moja ulubiona firma Westwood tworzy grę, która połączy te dwa „amerykańskie marzenia”.

Baal znów kroczy po świecie! Uwolniony z magicznych oków, którymi spętał go przed wiekami Tal-Rasha, brat Diablo dąży do zdobycia źródła pradawnej mocy – góry Arreat. Na szczęście milion graczy na świecie po raz kolejny nie dopuści do tryumfu Ciemności. Zło jest potężne, jednak wspomaga nas jasna strona mocy... to znaczy firma Blizzard w kontynuacji kultowej gry. Oto Pan Zniszczenia.

Lecąc w kanionie z prędkością 400km/h na wysokości dwudziestu metrów, zbliżasz się do celu. Wróg jeszcze nie wie, że oto nadchodzi Echelon... Przedstawiamy pierwsze wrażenia z gry w wersję beta.

Na początku było ich dwóch. Po roku okazało się, że mają siostrę. Trzecia część opowieści zdradza, że są ich setki. Mowa o dzieciach Pana Mordu, Bhaala. Traktując sprawę ze szwajcarską precyzją trzeba by stwierdzić, że Tron Baala to czwarta z kolei pozycja z serii Baldur’s Gate.

Pechowcy są ulubionymi bohaterami scenarzystów filmowych i autorów gier komputerowych. Joseph, główna postać w grze fabularnej „The Summoner” („Przywoływacz”), jest idealnym kandydatem na bohatera - należy bowiem do wyjątkowych pechowców. Życie dało mu w kość po raz pierwszy, kiedy miał kilka lat - przypadkowo przywołany demon spalił jego rodzinną wioskę, zabijając rodzinę i przyjaciół, a ci, którzy przeżyli, od tego momentu spluwali na jego widok. Pech? Jak diabli.

Byłem pełen dobrej woli: chleb i igrzyska dla wszystkich, wolność, demokracja, sprawiedliwość i tym podobne mrzonki... Niewdzięczna tłuszcza nie doceniła mych starań.

Jeżeli kogoś pasjonuje kolejnictwo, ma szansę sprawdzić się jako maszynista. Jeśli nie - niech nawet nie zaczyna czytać tej recenzji...

Pan twojego czasu

Co nas gryzie? Gryzie nas Dracula. Od lat. W powieściach, w filmach, w grach komputerowych. Gryzienie się spauperyzowało do cna. Mnie ponadto gryzie pytanie, co artysta miał na myśli. Nijak nie mogę pojąć przesłania.

Gry planszowe to znakomita okazja do spotkań towarzyskich. W dobrym towarzystwie mogę grać choćby i w Chińczyka.

Ratowanie świata to w grach komputerowych rutyna, jednak chyba pierwszy raz mamy za zadanie zapobiec zagładzie dosłownie całego wszechświata.

Sprawdzone pomysły

Idzie stare?

Magia i armaty

Sieciowe wojny

Kot do specjalnych po(m)ruczeń

W oparach absurdu

Powrót księcia

Taktyka pola walki

Między nami kręglarzami

Wszystko zaczęło się od opowiadania George'a R. R. Martina pod tytułem „Piaseczniki", w którym człowiek dla rozrywki stał się bogiem niewielkich owadopodobnych stworzeń; na jego podstawie powstał film pod takim samym tytułem (jako odcinek serialu „Po tamtej stronie").

Sztuka trafiania w dziurkę

Heros wielce delikatny

Sto ton furii

Coś czai się za śluzą