publicystyka (strona 73 z 117)

Często czytam Gamasutrę, bo pojawiają się tam ciekawe przemyślenia, nierzadko dotyczące iPhone'owego świata gier. Tym razem Adam Saltsman zabrał się za samą konstrukcję mikrogier, dość mocno mieszając ją z błotem i wygrażając pięścią w stronę twórców, jak to napisał "greed engines” oraz dosadniej "Maelstroms of Suck”.

Nieliniowość w grach to modne hasło. Ale czy faktycznie możemy ją zaobserwować? Może to tylko sprytny chwyt marketingowy?

Stara marketingowa prawda głosi, że nie sprzedaje się produktu, tylko marzenia, emocje i wartości, z którymi produkt ten ma budzić skojarzenia.

Blizzard to taka firma, która zmienia w złoto wszystko, co dotknie.

Na tabletach można też grać. I to w świetne produkcje.

Kolejna skończona gra, kolejny pokonany boss. Księżniczka uratowana, a królestwo ocalone przed zagładą. Słodki smak zwycięstwa, który jednak nie zostaje na języku dłużej niż na czas trwania finałowej scenki. Co dalej? Sięgnąć po następną grę? A może rzucić się na głęboką wodę i z konsumenta zmienić się w twórcę?

Ta gra wydaje się niektórym wirtualnym katem chyba nie tylko dlatego, że po prostu jest trudno, albo że się w niej umiera (szok, nie?!).

LucasArts potrafiło nas zachwycić, by chwilę później zażenować.

Zauważyłem, że coraz częściej pod etykietkę "indie" przypinają się firmy, których ja do tej kategorii raczej bym nie zaliczył. Bo mamy tutaj koncerny giełdowe w rodzaju CD Projekt Red czy odrobinę mniejszych, ale wciąż giełdowych graczy typu Nicolas Games. Może warto zastanowić się, kto tak naprawdę jest indie w gamedevie?

Różne bywają motywacje graczy. Do zagrania w Matę Hari skłoniła mnie wzmianka o "Marii Skłodowskiej-Curie pukającej do drzwi, by poradzić się w sprawie podrywania". Jako że postać naszej noblistki intryguje mnie od dawna, gry z jej udziałem nie mogłam pominąć.

Android coraz bardziej kojarzy się z grami. W tej rozrywkowej rewolucji jest również miejsce dla naszych rodaków, którzy nie tylko tworzą, ale również wydają gry przeznaczone na sprzęty z systemem od Google. Kim oni są i dlaczego odnieśli sukces?

Nie czytaliście jeszcze książki naszego felietonisty Bartłomieja Kluski "Dawno temu w grach"? Błąd. Teraz możecie nadrobić zaległości ściągając ją za darmo.

W opinii wielu naczelny cham, snob i bufon rodzimej sceny gier. O kim mowa? Pytanie w zasadzie retoryczne. Adrian Chmielarz, niczym laleczka Chucky, straszy na forach. A raczej straszą się nim wzajemnie polscy gracze.

Dzisiaj niedzielnie poroztrząsam problem socjologiczny, coraz częściej pojawiający się w rozmowach z moimi znajomymi, a mianowicie "kiedy Ty znajdujesz na to wszystko czas”.

Jedna gra, jeden śmiałek, bardzo, bardzo dużo zgonów.

Jednym z najbardziej przykrych ograniczeń naszego ulubionego hobby jest kult młodości.

W ramach tegorocznej edycji Międzynarodowego Festiwalu Komiksu i Gier, mogliśmy posłuchać pewnego gatunku muzyki, o którym nie wszyscy z Was wiedzą. Chiptune to dość ciekawe zjawisko, które w dużej mierze skojarzy Wam się z grami.

Dlaczego Light? Bo skupiony tylko na jednym rodzaju tekstów kultury - na tym, w którym Batman czuje się i prezentuje najlepiej. Oto 14 komiksów, które warto poznać, nie tylko jako przystawkę go gry. Po prostu jeśli najdzie Was ochota na dobrą lekturę, a nie wiecie z której strony zabrać się do zeszytowych serii, wydawanych co miesiąc w Stanach, to spokojnie możecie sięgnąć po jeden z poniższych albumów.

Bulletstorm, polska gra sfinansowana przez Epic i wydana przez EA, miała się sprzedać w milionach egzemplarzy. Sprzedała się prawie w dwóch, ale to jak ptaszki ćwierkają stanowczo za mało, żeby dotrzymać tego, co wpisano w budżet, dlatego też People Can Fly niczego nowego nie zapowiadają. Ale ja dzisiaj nie o tym. Ja dzisiaj o tym, że w ramach czyszczenia kupki wstydu zacząłem znowu grać w Bulleta i jestem pod sam koniec gry (siódmy rozdział).

Demon's Souls, gra z 2009 roku (do Europy trafiła z rocznym opóźnieniem) była obowiązkowym punktem na liście zakupów każdego growego weterana mającego playstation 3. Teraz do sklepów trafia Dark Souls, które - z wyjątkiem dwójki w tytule - przejawia wszystkie cechy dobrej kontynuacji.

Batman: Arkham Asylum był jedną z najprzyjemniejszych niespodzianek 2009 roku - gra, której przed premierą dobrze wieszczyli głównie fani Mrocznego Rycerza, okazała się produkcją pod wieloma względami bliską perfekcji, świetnie pamiętaną po dziś dzień. Naturalną koleją rzeczy było, że poprzeczkę oczekiwań wobec kontynuacji wywindowano niezwykle wysoko - tak wysoko, iż niektórzy obawiali się, że Arkham City jej nie przeskoczy. Już teraz wiemy jednak, że obawy te były niesłuszne.

Tak, to prawda, mamy Arkham City i nie zawahamy się w niego zagrać.

Rage, najmłodsze dziecko ojców Wolfensteina, Dooma i Quake'a, wzbudza emocje jak mało która gra. W ubiegłym tygodniu pisaliśmy o głośnym manifeście graczy przeciwko problemom technicznym produkcji id Software, przedwczoraj zaś Tomek ocenił ją na przeciętną "trójkę" w 5-stopniowej skali. A jak wypadają na tym tle recenzje zachodnich mediów?

Coraz częściej przy różnych okazjach mówi się o grach, jako o "nowym medium". Logika takiego wywodu zaczyna się zazwyczaj od stwierdzenia - "najpierw były opowieści przy ognisku". No więc - najpierw były opowieści, potem teatr, potem film a potem doszła interakcja i pojawiły się gry. Więc gry to dwunasta muza, nowa forma sztuki itp. Na produkcję gry AAA (triple A to kategoria gier najwyższej jakości) wydaje się więcej niż na produkcję filmową, więc gry są czymś więcej niż film...

Padłem. 10 mln preorderow? Przecież to się kupy nie trzyma.