graj utracony

Spędzam ostatnio miłe wieczory z pewnym staruszkiem. Staruszek nazywa się Half-Life 2, ma siedem lat i zawitał do mnie, bo ostatnie przygody z drugim Crysisem i drugim Dragon Age skutecznie zamordowały we mnie chęć grania w rynkowe nowości. Gram sobie, gram i idę o zakład, że nikt z Was nie pamięta, o co chodziło w przygodach Gordona Freemana. Nie jest to zaskakujące, ponieważ nie chodzi w nich o nic, więcej treści miały historyjki z gum do żucia.

Krótki poradnik dla prawdziwych graczy, zainteresowanych zdobyciem wszystkich osiągnięć/trofeów w czasie Świąt.

Dziś premiera Assassin's Creed: Brotherhood i z tej okazji chcemy Wam przypomnieć jeden z ciekawszych tekstów, jaki pojawił się na naszych łamach. Wakacje z grami? Czemuż by nie. "Nazwijcie mnie świrem, ale zaplanowałem kilkudniowe wakacje szlakiem Ezio Auditore da Firenze. Stając się zapewne jednym z pierwszych elektronicznych turystów w dziejach." - pisze Zygmunt Miłoszewski.

Obiegowa opinia głosi, że gry mogą być źródłem wymagającego leczenia uzależnienia. Ale jest też druga strona, która mówi, że terapeutów należy zacząć szkolić w szlachtowaniu potworów.

Dzień dobry, witam wszystkich po bardzo długiej przerwie, wynikającej po części z tego, że musiałem się wylogować ze wszystkiego na kilka miesięcy, a po drugie z tego, że zwyczajnie nie było w co grać, a jak nie ma w co grać, to nie ma o czym pisać. Swoją drogą bycie elektronicznym publicystą to chyba najtrudniejszy kawałek chleba w dziennikarstwie, kręcenie bata z gówna i doszukiwanie się na siłę treści w miejscach, gdzie tej treści zwyczajnie brakuje. Ale dziś nie o tym, dziś o wysublimowanej, wykształciuchowej kinematografii i o tym, jak traktuje naszą ulubioną, zaraz po seksie, rozrywkę.

Nie żartuję. Chcę zagrać w grę, w której ja ją kocham, ale ona mnie nie chce, bo wierzy tamtemu, a on jest tak naprawdę zły i chce ją wykorzystać, a jej przyjaciółka tego nie dostrzega, a mój kumpel mnie wykorzystuje, ale ja choruję i ona mi pomaga, i się w końcu zakochuje, ale jest już zaręczona i rodzina jest po stronie tamtego, i naprawdę cudów trzeba, i miliona zbiegów okoliczności, żebyśmy w końcu byli razem, ufff.

Na Heavy Rain czekałem od E3 w 2006 roku. Na Alana Wake'a od E3 w 2005 roku. Przez te lata obie gry obrastały w legendy, narastały wobec nich oczekiwania, na długo przed premierą były punktem odniesienia dla innych produkcji, miały być przełomem, wytyczeniem nowej drogi, rewolucją. Czekaliśmy wszyscy. Miały być inne, wyjątkowe, niezwykłe. Obie zajawiałem w "Newsweeku" przez trzy lata, jako najważniejsze nadchodzące premiery kolejno 2008, 2009 i 2010 roku. Heavy Rain skończyłem na parę sposobów kilka tygodni temu (tu przeczytacie moje wrażenia), przed chwilą odłożyłem pada, którym kierowałem poczynaniami pana Wake'a. Wyjrzałem za okno, jest piękny słoneczny dzień, szykuje się wspaniała majówka. Wygaszone czarne pudełka pleja i klocka leżą obok siebie i tak sobie myślę: cholera, może i jest w co grać, ale nie ma już na co czekać.

w którym autor pokrótce wyjaśnia, dlaczego dziś powinny się liczyć tylko elektroniczne kryminały, zachwyca się Heavy Rain, wylewa kubeł pomyj na Heavy Rain, tropi w niszy Kubę Rozpruwacza i tęskni za grami, do których siadało się z zeszytem.

Niech będzie pochwalony Wielki Terabajt. Ostatni raz u elektronicznej spowiedzi byłem w czasach przesiadki z Atari na C64. I chciałbym dziś przed Wielkim Terabajtem wyznać swoje grzechy. Jestem użytkownikiem Xboksa. Czasami, z przyczyn zawodowych, gram na PC swojej mamy albo na pożyczonym PS3. Ale jak mam wybór, gram na Iksie. Tak ojcze, ma ojciec rację, mam duszę skłonną do uzależnień, mieszka we mnie mała, żądna osiągnięć dziwka. Ale to też Mass Effect, Gears of War, Forza, jakoś japońszczyzna z długimi przerywnikami filmowymi mniej do mnie przemawia. Że jak...? Ależ nie, Wielki Terabajcie, zaklinam się, że nie jestem fanbojem. Wręcz przeciwnie, ostatnio... jakby to powiedzieć... doświadczam kryzysu wiary.

Porzuciłem wszelką nadzieję, odpaliłem i skończyłem przed paroma minutami demo Piekła Dantego. Pierwszy wniosek: w grach coraz częściej pokazują biusty. To dobrze. Drugi wniosek: gry to ciągle najgłupsza rozrywka stworzona przez cywilizację. To źle.

Kiedy skończyłem dwa tygodnie temu rok się ciągnącą upiorną chałturę i stanęło na tym, że muszę się nagrodzić za kilkanaście miesięcy spędzonych w intelektualnych kamieniołamach, wybór był jeden: Florencja. Bo jestem miłośnikiem zabytków? Bo ciągnęły mnie obrazy w galerii Uffizi? Bo renesans to moja pasja? Otóż nie. Nazwijcie mnie świrem, ale zaplanowałem kilkudniowe wakacje szlakiem Ezio Auditore da Firenze. Stając się zapewne jednym z pierwszych elektronicznych turystów w dziejach.

Gwiazdka tradycyjnie zaczęła się w tym roku zaraz po tym, jak wiatr zdmuchnął zaduszkowe lampki, za chwilę mikołajki, w sklepach i na mieście wszystko mruga i śpiewa kolędy, nawet Poly publikuje prezentowe poradniki. Udzielił się i mnie świąteczny nastrój, w związku z czym postanowiłem dziś nie narzekać, nie polemizować, nikogo nie obrażać, nawet naburmuszony Klan-Polujących-Po-Krzakach-Na-Świnie-Żeby-Nabić-XP-Na-Bossa zostawić w spokoju. Zamiast tego piszę list do św. Mikołaja. Nie z listą życzeń na Boże Narodzenie (poza Saboteurem wszystkie życzenia są już półce) i nie z listą tytułów, na które czekam w przyszłym roku, te są oczywiste. Ale z marzeniami o wykorzystaniu w przyszłości Projektu Natal - które to słowo oznacza zresztą po portugalsku Boże Narodzenie.

Tak młoda i rozwijająca się branża jak gry nie może sobie pozwolić na krok w tył. A tym bardziej na noszenie kogoś na rękach za produkcje zachowawcze i przewidywalne. Dlatego zamieszanie wokół Dragon Age: Początek jest dla mnie niezrozumiałe.

"W kosmosie nikt nie usłyszy twojego krzyku" - tego dowiedzieliśmy się z okazji pierwszego "Obcego". Był 1979 rok, dzieci w USA chodziły już wieczorami grać w świeżutkie Space Invaders na automatach. Minęło trzydzieści lat, od czasu najeźdźców gościliśmy w kosmosie niezliczone ilości razy, trzymając w spoconych łapkach najpierw joysticki, potem klawiatury i pady. Były symulacje, były pełne mutantów rozwałki, były niczego sobie kultowe strategie i pełne zbędnych przedmiotów rpegi, spokojnie można powiedzieć, że kosmos jako Ostateczna Granica został przez graczy zdobyty. I jako jeden ze zdobywców wnoszę poprawkę do zapowiedzi Ridleya Scotta sprzed trzech dekad. W kosmosie nikt nie usłyszy twojego krzyku. Prawda. Ale też nikt nie usłyszy twojego śmiechu. A już na pewno nie w grach. Ponieważ gry - z jakiegoś kosmicznego powodu - to najbardziej podniosła, nabzdyczona, patetyczna i poważna jak śmiertelna choroba branża rozrywki. Choćbym codziennie robił gwiazdy na polach minowych, starczyłoby mi palców u rąk i nóg, żeby wyliczyć pozycję NAPRAWDĘ śmieszne. I w tym miejscu chciałbym dramatycznie zapytać: dlaczego? Za co ta tortura?

Poprzednio pisałem o branżowych mediach i o tym, jak przynosząca wszystkim korzyści współpraca między wydawcami i dziennikarzami zamienia się w jawną wręcz manipulację i w czekanie na to, aż ktoś łaskawie zrzuci kostkę ze stołu, żeby pieski mogły się pożywić. Za wszystkie listy dziękuję, temat zamierzam pociągnąć, ale to za chwilę. Tymczasem postanowiłem wyjść naprzeciw wszystkim tym, którzy tekst w tekst zarzucają mi, że przynudzam i piszę za długo - ok, czasami to prawda - i zamiast dmuchać różne tematy do niespotykanych rozmiarów, napisać o kilku, które mi chodzą po głowie.