electronic arts (strona 86 z 86)

Teoretycznie święta powinny być świetnym okresem dla wszystkich wydawców gier. Niestety nie jest tak w przypadku Electronic Arts. Firma nie jest zadowolona z wyników sprzedaży, jakie osiągnęły ich najnowsze produkty. Słowa Johna Riccitiello zdają się to potwierdzać:

Kolejne wieści ze świata Mirror's Edge. Tym razem to oczekujący na premierę PC graczy otrzymali nowy trailer, ale za to jaki! Nie ma w nim ani jednego urywka z gry - całość zagrana została najwyraźniej przez prawdziwych mistrzów Parkour. Jak dla mnie bomba, szczególne wrażenie robią niektóre ujęcia, które wyglądają jak żywcem wyjęte z przygód Faith.

Chociaż Eidos wypuścił całkiem zacnego nowego Tomb Raidera, to niestety firma nie ma się dobrze i czeka ją prawdopodobnie wykupienie przez innego potwora branży. Jako potencjalnych kandydatów podaje się EA, Ubisoft, Warner Bros oraz... Square Enix. Największe szanse posiadają twórcy Królika Bugsa, którzy zakupili już spory pakiet akcji, natomiast również i japoński gigant stara się walczyć o swoje. Reprezentanci firmy odwiedzili nawet IO Studio, twórców Hitmana, wyraźnie dając sygnał co do swoich zamiarów. Póki co firmy nie komentują oficjalnie tej sprawy, ale wszystko powinno być jasne w przeciągu miesiąca. Wyobrażacie sobie Larę i łysego mordercę w rękach Japończyków? Imperialne zamiary Square Enix nabierają na sile. Może w którejś z nabytych firm znajdzie się w końcu osoba, która przetłumaczy im know-how do Unreal Engine?

Jedna z rzeczy, która bardzo wkurzała ludzi w w Burnout Paradise była niemożność powtórzenia ostatniego wyścigu. Owszem, obrońcy mówili, że zawsze można było zacząć robić coś innego w Paradise City, bo przecież jest tam pełno skrzyżowań, na którym możemy odpalić różne wydarzenia, ale chyba sami przyznacie, że była to niedogodność.

Harmonix to kłamczuchy. Wcześniej mówili, że w nowej perkusji do Rock Band 2 dodatkowy port rozszerzeń (ten z pomarańczowym kółeczkiem) przeznaczony będzie dla drugiej stopy. Wyszło na jaw jednak, że nie będzie. Teraz OXM donosi:

Pierwsza część Mercenaries była moim zdaniem jedną z bardziej niedocenianych pozycji zeszłej generacji. Zabawa w najemnika, dla którego liczy się tylko kasa, eksplozje i coraz potężniejsze maszyny, sama w sobie była bardzo przyjemna, a w połączeniu z otwartą architekturą świata potrafiła wciągnąć naprawdę na długo. Druga część gry stworzonej przez Pandemic jest bardzo wierna pierwowzorowi i nie wprowadza zbyt wielu nowości. Jeśli pamiętamy, że obie gry dzieli różnica generacji to trudno uznać to za komplement.

Czy przechadzając się po supermarkecie nie mieliście nigdy ochoty rzucić piłką w stojące butelki i sprawdzić czy przewracają się one w dokładnie taki sposób, jaki sobie wyobraziliście? Myślicie, że to tylko ja jestem na tyle szalony. Nic bardziej mylnego, tak naprawdę każdy, kto spędził, choć chwilę grając w Boom Blox odmienił swoje życie nie do poznania.

Pierwsza, konsolowa odsłona serii Battlefield - Modern Combat wzbudziła w graczach mieszane uczucia. Przede wszystkim dlatego, że multiplayer znacząco różnił się od innych konsolowych tytułów, a tryb dla pojedynczego gracza na dobrą sprawę nie istniał. Bad Company od samego początku stawiało w reklamach na kampanię dla pojedynczego gracza (po sieci krążyły nawet plotki, że multiplayer nie będzie obecny). Mieliśmy więc naprawdę zabawne filmiki z frontu, parodie innych gier, czy wreszcie swoiste pamiętniki członków Złej Kompanii. Wszystko po to, by gracz mógł poczuć się, jak jeden z członków oddziału. Odpalając grę liczyłem na solidną przygodę dla jednego gracza, uzupełnioną odświeżonym trybem multi.

Electronic Arts, tradycyjnie już, postanowiło nie poprzestawać na corocznej edycji FIFY i wypuścić grę poświęconą zbliżającym się Mistrzostwom Europy w piłce nożnej. Od pierwszych zapowiedzi byłem przekonany, że dostaniemy odgrzewanego kotleta przystrojonego jedynie w oficjalne szaty turnieju i nie śpieszyło mi się szczególnie do wypróbowania wersji demonstracyjnej. W końcu jednak ciekawość zwyciężyła i po krótkim teście decyzja mogła być tylko jedna - kupuję.

Współpraca z innymi graczami to chyba mój ulubiony sposób rozgrywki, o czym zdarzyło mi się już napisać na Polygamii. Nic więc dziwnego, że Army of Two od początku było wysoko na mojej liście życzeń. Przełożenie premiery na 2008 rok przyjąłem nieco sceptycznie, ale powtarzałem sobie, że lepiej dostać dopracowaną grę później, niż problematycznego wcześniaka. EA w końcu uznało, że tytuł jest gotowy i Army of Two wylądowało obok mojej konsoli. Jak wypadła ich współpraca? Zapraszam do przeczytania recenzji.

Jeśli ktoś tego do tej pory nie wiedział, to oświadczam, że jestem miłośnikiem gier wyścigowych. Nie wszelakich, nie byle jakich ale tych kilku, które wymieniane są jednym tchem na pytanie o panteon wirtualnego ścigania się. Grałem namiętnie we wszystkie części Project Gotham Racing, sporo czasu spędziłem w Gran Turismo, nie omieszkałem próbować swoich sił w Forza Motosport, Rallisport Challenge czy też World Rally Championships. Pamiętałem o takich pozycjach jak Sega Rally, Race of Champions czy Outrun. Dlatego nie będzie chyba dla nikogo zaskoczeniem, gdy powiem, że nie jest mi obca, produkowana przez Electronic Arts, seria Need for Speed. Dziwacznym zbiegiem okoliczności to właśnie na moje biurko trafiło pudełko z najnowszą jej odsłoną czyli Need for Speed: ProStreet.

amiętam jeszcze nieprzespane noce, gdy na nasz konsolowy plac zabaw wjechała pierwsza część Tony Hawk's Pro Skater. Zbieranie literek, szukanie ukrytych taśm i zupełnie nowy typ zabawy wciągnęły mnie bez reszty. Gdzieś z boku gry sygnowanej nazwiskiem Człowieka-Jastrzębia został wydany Thrasher: Skate & Destroy. Siermiężna grafika, mniejszy dynamizm i, niemożliwie wręcz, skomplikowane sterowanie odstraszyły większość graczy. Ja również dałem sobie spokój z próbą okiełznania tego tytułu. Od tego czasu na rynku obserwujemy właściwie hegemonię kolejnych części Tony'ego Hawka, które jednak bardzo oszczędnie dawkują nam innowacje. Czy ktoś spodziewał się, że ratunek dla graczy spragnionych czegoś nowego nadejdzie ze strony Electronic Arts, firmy przez wiele lat krytykowanej za politykę „tasiemców”? Ja na pewno nie. A jednak, duch Trashera powraca w nowych szatach i bez owijania w bawełnę powiem wam, że to jest właśnie TO!

Trudno mi określić, kiedy seria FIFA przekroczyła granicę niesmaku w zjadaniu swojego ogona i ostatecznie pchnęła mnie w ramiona International Superstar Soccer. Gra Konami oferowała tak dalece inną (lepszą) rozgrywkę, że bardzo szybko zapomniałem o grach Electronic Arts. Księga banałów, na stronie 73, stwierdza, że historia kołem się toczy, a mimo to, nie wszyscy uczą się na błędach innych. Polityka Konami polegająca na szlifowaniu swojego diamenciku powoli wychodziła mi bokiem i w końcu, przy okazji Pro Evolution Soccer 6, spowodowała, że zapragnąłem czegoś nowego. FIFA 07 na konsolę Xbox 360 była średnią grą, czegoś jej brakowało i wyraźnie czuło się, że atak „elektroników” na next-geny jeszcze nie nastąpił. Jak jest w przypadku tegorocznej edycji? Zapraszam do recenzji.

Marka Medal of Honor liczy sobie już 8 lat. Przez ten czas ukazało się aż 14 gier z serii, czyli niemal dwie rocznie! Przyznacie, że jest to spora liczba. Niestety tylko kilka z Medali było wartych naszej uwagi, a na dobrą sprawę od czasu Allied Assault seria powoli staczała się na dno. Obecna we wszystkich częściach konstrukcja misji polegająca na biegnięciu przed siebie wąską ścieżką wyznaczoną przez autorów zwyczajnie się graczom przejadła. Nie da się przecież w nieskończoność powielać tych samych schematów, szczególnie gdy zarówno pola walki, jak i rodzaje broni mamy bardzo ograniczone. W tym roku Electronic Arts postanowiło więc gruntownie odświeżyć serię dodając element, który ma być powiewem świeżości dla całego gatunku. Mowa oczywiście o skokach spadochronowych. Czy im się udało? Zapraszam do dalszej części recenzji.

Theme Park to jedna z tych gier, w które wielu z nas w dawnych czasach zagrywało się na PCetach, Amigach i innego rodzaju archaicznych sprzętach. Ostatnimi czasy nastąpił na przenośną konsolkę Nintendo wysyp tego typu tytułów - mniej lub bardziej odświeżonych konwersji, rozbudowanych gier strategiczno/ekonomicznych, których geneza sięga niejednokrotnie poprzedniej dekady. Wystarczy tutaj wymienić takie hity z zamierzchłych lat, jak The Settlers, Sim City, Anno, czy też właśnie Theme Park. DS okazał się sprzętem idealnym dla tego typu gier.

Kiedy na horyzoncie pojawia się marketingowy walec, łap dzieci i zatrzaśnij wszystkie drzwi i okna na trzy spusty. A najlepiej uciekaj gdzie pieprz rośnie. Chwila nieuwagi, moment zagapienia się i jesteś na straconej pozycji. Dzieciaki zmuszą Cię do nocnego spaceru do księgarni po nową książkę, podczas którego dowiesz się dlaczego Mugole nie latają na miotle. Będziesz musiał kupić trzydzieści dwa bilety do kina, bo Twoja córka postanowiła w swoje urodziny zaprosić klika tabunów przyjaciółek na film o gadających kapeluszach. Niejako przy okazji triumfy święcić będą piórniki posiadające specjalny schowek na plastikową różdżkę, zeszyty, z okładek których łypać będą podejrzanie wyglądający jegomoście w szlafrokach i tornistry z odblaskami w kształcie sowy. Oczywiście nie zapominajmy również o grach. Choć mam wrażenie, że cokolwiek, drogi czytelniku, przeczytasz poniżej, okaże się być bez większego znaczenia. Tak potężna magia emanuje od zjawiska Potteromanii.