gamedev (strona 7 z 7)

Dzisiaj trudno sobie wyobrazić dużą grę, w której muzyka nie dostosowuje się do wydarzeń rozgrywających się na ekranie. Nie ważne czy chodzi o erpega, strzelankę, grę akcji czy coś jeszcze innego - muzyka interaktywna na stałe wpisała się w wachlarz środków, za pomocą których twórcy gier uatrakcyjniają nam zabawę. To tak oczywisty element, że w zasadzie trudno sobie wyobrazić, że kiedyś mogło być inaczej...

Zastanawialiście się kiedyś, jak wygląda tworzenie gier komputerowych? Nie w sensie widoku bandy informatyków w trampkach siedzących w dusznych pomieszczeniach, ale w sensie tego jak powstaje sama konstrukcja gry? W przypadku robotników budujących dom sprawa jest prosta, ale jak zwizualizować powstawanie kodu? Otóż nie tylko jest to możliwe, ale na dodatek efekt końcowy bardzo ładnie wygląda.

Chyba każda osoba orientującą się w sferze gier komputerowych zna surrealistyczne pytania młodych ludzi, w stylu "jaki jest najlepszy program do robienia gier?". Surrealistyczne do niedawna, bowiem takie właśnie narzędzie stworzył Blizzard. Dotychczas dostępne dla beta testerów, od 27 lipca dołączone do lądującej na półkach sklepowych gry StarCraft II, narzędzie Galaxy Map Editor tylko z pozoru wydaje się zwyczajnym edytorem map, a w praktyce to potężne narzędzie do tworzenia najróżniejszych gier. Przyjrzyjmy się, w jaki sposób najbardziej wyczekiwany RTS wszech czasów może odmienić arenę gamingową.

Efekty dźwiękowe były i pozostają nadal jednymi z najważniejszych elementów gry komputerowej. Kwestia samej ich obecności jest oczywista, natomiast czemu służy muzyka? To dosyć proste. Jeśli widzimy na ekranie całującą się parę, to doznania emocjonalne będą większe jeśli scenę tę okrasimy muzyką. To samo sprawdza się w przypadku innych emocji, od strachu, poprzez smutek, triumf czy bitewny zapał.

Jak się robi gry, na przykładzie "Call of Juarez: Bound in Blood" Część 3: Ziarnko do Ziarnka, czyli o tworzeniu leveli słów kilka

[E3 wpłynęło na nasz cykl publikacji artykułów przygotowanych przez Techland, opisujących poszczególne etapy powstawania gry wideo. Z małym opóźnieniem publikujemy drugi z tekstów, w którym możecie przeczytać o pracy testerów i działu Q&A. Poprzedni artykuł możecie znaleźć tutaj. pg]

Od Puszki Pandory do Call of Juarez.

[Zgodnie z obietnicą zaczynamy nasz cykl artykułów o tym, jak powstaje gra wideo. Na pierwszy ogień, tak jak chcieliście idzie tekst o procesie projektowania postaci i lokacji, czyli na czym tak naprawdę polega praca artystów koncepcyjnych i jakie stoją przed nimi zadania. Kolejny tekst za 2 tygodnie. Miłej lektury, zaś dla Techlandu wielkie podziękowania za ten materiał - P.G]

Na koniec weekendu mamy dla Was jeszcze jedną prezentację z tegorocznego Gameday. Poniżej znajdziecie wykład pod tytułem "Trendy w grach, czyli gry w jakie chcą grać gracze, a nie my", którą przygotował Daniel Biesiada. W skrócie: robienie gier tylko dla siebie nie zawsze się opłaca, a prawdziwe pieniądze są u casuali.

Gdy odpalamy nową grę, mamy nadzieję na chwilę dobrej zabawy. I rzeczywiście, jeśli mamy szczęście, odkładamy pada dopiero po paru godzinach, zdziwieni, że minęło tyle czasu. Czasami jednak po prostu gra nudzi. Jeśli w tym momencie wstaniemy od ekranu, być może nigdy już nie wrócimy do danego tytułu. Producenci doskonale zdają sobie z tego sprawę. Niewiele pewnie myli się Peter Molyneux, mówiąc, że na zdobycie uwagi gracza gra ma kwadrans.

Social Games, czyli gry społecznościowe, to termin, który w języku polskim nie jest jeszcze dobrze ukształtowany. Medium w praktyce jest nam jednak bardzo dobrze znane. Powołując się na anglojęzyczną Wikipedię, mowa o rozrywce, która uwzględnia społeczne interakcje, w przeciwieństwie do tych gier, w które bawimy się w pojedynkę. W tak szerokiej definicji Death Match w Halo jest również jak najbardziej społecznościowy.

Każdy, kto gra w papierowe RPG prędzej czy później postanawia napisać swój własny system. Zwykle jest to fantasy, "takie jak Dungeons & Dragons, tylko lepsze” lub "zupełnie nie takie jak DnD” i zwykle autor siedzi nad nim kilka lat. Po czym dzieło ginie podczas formatu dysku, trafia na zabłąkaną na peryferiach sieci stronę internetową, którą omijają nawet boty lub ładnie wydrukowane i zbindowane kurzy się w szufladzie. Słowem - łamie autorowi serce. Jest to proces na tyle powszechny, że owe ukochane domowe systemy dorobiły się własnej nazwy gatunkowej: fantasy heartbreaker.

Do tej pory prezentację Artura Ganszyńca (naszego nowego felietonisty) o projektowaniu fabuł w grach wideo mogliście tylko przejrzeć na sucho. Teraz możecie ją obejrzeć z komentarzem autora.

Spędziłem ostatnich parę wieczorów nad Heavy Rain, grą, która zdecydowanie skłania do refleksji. Gdy w końcu odłożyłem pada, jedna myśl nie dawała mi spokoju, myśl zupełnie niezwiązana z opowieścią, którą właśnie skończyłem przeżywać. Przez ostatnie kilkanaście lat podejście do dialogów w grach zmieniło się diametralnie, mieliśmy okazję być świadkami gwałtownej ewolucji, którą można porównać do skoku od niemego, czarno-białego kina do współczesnych kolorowych filmów z dźwiękiem 5.1. Różnica jest tylko jedna - podczas gdy w filmach, wraz z upowszechnieniem się dźwięku liczba tekstu w dialogach znacząco wzrosła, w grach trend był wręcz przeciwny.