blogi (strona 2 z 50)

Od jakiegoś czasu wraz z Dominikiem Kowalskim prowadzimy podcast MKwadrat. Może akurat ktoś trafi na ten wpis i spróbuje posłuchać. Zapraszamy na https://mkwadratpodcast.pl/

Kiedy dekadę temu miałem bloga dla siebie i dla nikogo, o wszystkim i o niczym, część wpisów opatrywałem tagiem "nierozumiem". Zarezerwowanym na sytuacje, które prowokowały nieprzyjemne, męczące rozedrganie w sercu: czasem małe, czasem duże. Kiedy jakaś babunia na ulicy wystraszona prosiła, żeby jej kupić soczek, bo nie daje rady iść, a pieniędzy brak. Kiedy ten sam typ o szklistych, błękitnych oczach zaczepiał na przystanku gdzieś na Trakcie Królewskim opowieścią, że dopiero co wyszedł ze szpitala i żeby mu kupić bułkę. Za pierwszym razem dałem się nabrać. Kiedy maszerowano przeciw ACTA, a kiboli i młodzież z dobrych szkół w tym samym tłumie połączył chyba głównie strach, że trudniej będzie jumać seriale z sieci.

Poznajcie historię Kratosa. Ducha Sparty, Upadłego Boga, Boga Wojny, Zabójcy Bogów, Przeklętego Śmiertelnika, Pogromcę Aresa, Niszczyciela Olimpu oraz początkującego cieśli. Oto bohater God of War. I jego domek.

Twórcy gier i wydawcy nie są ideałami. Dość często, podczas procesu twórczego, decyzje przez nich podejmowane prowadzą do jednego - zdenerwowania gracza. Czy nie powinno być tak, że gry powinny relaksować po ciężkim dniu w pracy czy szkole? Ależ oczywiście, że tak! Niestety wiele wskazuje na to, że w wielu przypadkach niestety nie. W tym materiale wideo przyglądam się co tak naprawdę wkurza graczy w grach dla pojedynczego gracza.

12 maja 2020 r. świat obiegła informacja o remasterze jeden z ulubionych gier mojej młodości – Tony Hawk’s Pro Skater 2. O materiale wspominkowym myślałem, już w kwietniu, jednak nie zdążyłem zamieścić wpisu w moim cyklu wydawniczym. Niemniej wiadomość to świetna, bo myślałem nad powrotem do tego tytułu, a tu taka niespodzianka! Niestety, nie wszystko złoto, co się świeci. Premiera na 20-lecie we wrześniu 2020 na…Epic Game Store. Nie dziękuje, Tony poczeka na mój powrót rok dłużej, nie popieram sprzedaży na wyłączność, o czym trąbie w prawie każdym swoim wpisie. Gdyby nie EGS, kupiłbym pre-odera. Ale nie miałem narzekać, tylko z rozrzewnieniem wspominać ten zacny tytuł!

Pierwotnie w tym miesiącu miało być muzycznie o czymś innym. Ale pojawiło się GRIS, wobec którego nie mogłem pozostać obojętny. Może tym razem, wyjątkowo, mniej tekstu, a więcej walorów audiowizualnych, w końcu każde z nich mówi więcej niż 1000 słów. Czy jakoś tak.

Po raz kolejny witam w Niedowjarku czyli niecyklicznej serii dla malkontentów. Co dziś weźmiemy na grill? Nieomylny i cudowny CD Project RED, cieszący się obecnie szacunkiem i ślepym oddaniem fanów, tak jak niegdyś Blizzard (który obecnie jest co najwyżej podnóżkiem u Activision).

... to tu nie będzie*. Ale freestyle jest.

Data wydania - 2006. Liczba aktywnych graczy - ok. 35 tysięcy. W rozgrywkach - prawdziwi sportowcy. Coś wam to mówi? Oto Virtual Regatta – regatowa gra online, która przyciąga tysiące żeglarzy przed ekran, a sami gracze w większości o niej nie słyszeli.

Długo się zbieram do niniejszego wpisu. Tytuł musi być chwytliwy, clickbaitowy, wiadomo, ale pomysł powstał jako jeden z pierwszych na blogu. No ale o co właściwie chodzi? Chciałbym opowiedzieć wam o chorobie, która napędza mnie do grania, ale również często pozbawia mnie czerpanej z niego radości, a także sprawia, że niektórych tytułów nawet nie tykam.

Gdyby Fallout 76 wyglądał w dniu premiery tak jak teraz, to byłaby całkiem spoko gierka do popykania. Ale powrót do tej produkcji po dwóch latach jest po prostu przykry.

Przeczytałem wczoraj felieton Tomasza Pstrągowskiego (jednego z byłych autorów Polygamii) na Zagrano, gdzie poruszony został temat odbioru popkultury w czasach ogólnej, szeroko pojętej niepewności społecznej. Wiecie – koronawirus, sytuacja polityczna w kraju i zagranicą, zbliżający się kryzys… Tomek bardzo zręcznie przeplata swoje (i nie tylko) obawy dotyczące kilku najbliższych miesięcy/lat, z serialami, filmami i grami, które w ostatnim czasie pochłoną. Oczywiście, bardzo zachęcam do lektury jego wpisu.

W zasadzie teza została już zawarta w tytule wpisu. Nigdy nie przepadałem za wyścigami, bo nie lubię presji czasu i tej obawy czyhającej z tyłu głowy, że zaraz przegram.

Niewielu wie, że do mojej grupy zainteresowań należy szeroko pojęte żeglarstwo. Może właśnie dlatego, tak bardzo polubiłem Black Flag? Tak czy inaczej, widok langskipów tnących fale w zwiastunie AS: Valhalla spowodował szybsze bicie serca.

Od jakiegoś czasu wraz z Dominikiem Kowalskim prowadzimy podcast MKwadrat. Może akurat ktoś trafi na ten wpis i spróbuje posłuchać. Zapraszamy na https://mkwadratpodcast.pl/

Na mapie szukam najlepszej trasy, dobieram wyposażenie, rozkładam odpowiednio ciężar ładunku - i ruszam w drogę. To nie opis Death Stranding, a gry o ciężarówkach – SnowRunner.

Kwiecień miał być miesiącem Cyberpunka 2077.

Nie zawsze nadążam z komentowaniem rzeczywistości, ale pare dni temu dotknęła mnie wiadomość o zakończeniu rozwijania Battlefielda V. Z jednej strony się tego spodziewałem i krytykowałem ten tytuł od momentu premiery pierwszego trailera 2 lata temu, a z drugiej to jednak mi trochę żal, bo poświęciłem tej grze wg licznika Origina 250 godzin, a według licznika gry jakieś 180. 70 godzin siedzenia w menu i loading screena? Możliwe.

Kwiecień, miesiąc, który zdecydowanie należał do Bannerlorda. To już póki co ostatni wpis, obiecuje. Póki nie załatają gry. I póki nie pojawią się upragnione mody.

Na Whitestock Trade Convention 2004, pieszczotliwie przezywany "wutecem" konwent dla miłośników japońskiej kultury, zbieraliśmy się stopniowo przez całą Polskę. Katowice, Łódź, Warszawa, ekipa z forum (to jeszcze było anime forums, czy już reinkarnacja na serwerach Kawa?) wsiadała w ten sam pociąg na kraniec krajowej mapy. Parskaliśmy śmiechem na najwyraźniej niezbyt trzeźwą spikerkę w Małkini, a w Białymstoku byliśmy na kilkanaście godzin przed startem imprezy.

Quantum Break jest przykładem ulubionego przeze mnie połączenia rzeczywistego świata z zupełnie fantastycznym wymiarem sci-fi. Witajcie na Wschodnim Wybrzeżu w momencie pęknięcia czasu.

Blizzard sprawił mi świetny prezent, dając dostęp do alpha testów World of Warcraft: Shadowlands. Bez chwili namysłu kliknąłem "download", aby z niecierpliwością obserwować zapełniający się pasek postępu pobierania.

Grę polecił mi mój drogi kompan MuszyńskiJan. Jako zatwardziały fan taktycznych turówek z elementami RPG łyknąłem temat natychmiast. Dodajmy do tego nietuzinkową, naprawdę przykuwającą wzrok oprawę graficzną, mroczną, posępną muzykę w tle, a do tego przede wszystkim Lovecraftiańskie inspirację i mamy gotowy materiał na hit i bestseller. Czy się udało? niestety tak średnio powiedziałbym, tak średnio , ale dlaczego opiszę wam poniżej.

Trudny nastał czas: niby wszyscy w świecie, jeśli tylko taka możliwość jest, siedzą na home office, cierpią zamknięcie, tymczasem ja, zupełnie na opak, nie siedzę w domu od końcówki lutego. Ciężko jest, bo w domu czeka nowy Ori, ale co począć. Chwile relaksu na zesłaniu gwarantuje mi wieczorami 3DS, ale tylko wieczorami, bo choć mamy 3DSy w tym domu dwa, to zgodnie z lokatorami umówiliśmy się, że nie pokazujemy ich na razie dzieciom. Trzeba mieć coś swojego w życiu, nie?

Minęło 1,5 miesiąca od momentu, gdy Polygamia trafiła w ręce WP (i moje). Co się przez ten czas działo? Cóż, sprawdźmy.