Kropki, których nie łączę
Kiedy dekadę temu miałem bloga dla siebie i dla nikogo, o wszystkim i o niczym, część wpisów opatrywałem tagiem "nierozumiem". Zarezerwowanym na sytuacje, które prowokowały nieprzyjemne, męczące rozedrganie w sercu: czasem małe, czasem duże. Kiedy jakaś babunia na ulicy wystraszona prosiła, żeby jej kupić soczek, bo nie daje rady iść, a pieniędzy brak. Kiedy ten sam typ o szklistych, błękitnych oczach zaczepiał na przystanku gdzieś na Trakcie Królewskim opowieścią, że dopiero co wyszedł ze szpitala i żeby mu kupić bułkę. Za pierwszym razem dałem się nabrać. Kiedy maszerowano przeciw ACTA, a kiboli i młodzież z dobrych szkół w tym samym tłumie połączył chyba głównie strach, że trudniej będzie jumać seriale z sieci.