sony (strona 180 z 180)

Koran zachwiał praktycznie porządkiem wszechświata wpływając na datę wydania LittleBigPlanet na PS3. Niektórzy twierdzą, że to tylko zabieg marketingowy by chwilowo zrobić jeszcze większy szum wokół dzieła Media Molecule, niestety niezależnie od powodów premiera gry została przesunięta i w Europie LittleBigPlanet:

Sony nadal szuka swojej drogi w cyfrowej dystrybucji. Najpierw zaskoczyli nas odświeżoną wersją Siren: Blood Curse, której największym atutem była epizodyczność podobna do tej znanej z seriali oglądanych w telewizji. Drugim podejściem jest wypuszczenie dalszego ciągu przygód Ratcheta i Clanka, tak, aby fani serii nie musieli się nudzić w oczekiwaniu na wydanie pełnoprawnej części w roku 2009.

Po PixelJunk Monsters zacząłem żywić pewną dozę zaufania do Q Games. Co prawda ich pierwsza gra z serii, czyli Racers była, co najwyżej średnia, ale jest to jeden z niewielu deweloperów, którzy naprawdę wspierają PLAYSTATION Network, systematycznie wypuszczając kolejne gry, a co najważniejsze nie boją się eksperymentować. To właśnie ich ostatniemu dziełu przyglądniemy się dzisiaj.

Premiera Siren: Blood Curse rozpoczęła kolejny okres w historii dystrybucji gier na PLAYSTATION Network. Dostępny w postaci 12 epizodów horror możemy zakupić w częściach (4 rozdziały po 36zł każdy) lub całości (99zł). Cena na pewno jest przystępna, jeśli porównamy to z najnowszymi produkcjami, ale pytanie brzmi, czy warto zainwestować w tę epizodyczną produkcję?

Seria Everybody's Golf to już potęga. Od czasów PSone nieustannie potrafi zmobilizować miliony fanów na całym świecie do wyjścia na wirtualne pole i marnotrawienia tam dziesiątek godzin. I nie, nigdy nie był to sprzedawca konsol, nigdy ludzie się o golfa nie zabijali. Regularnie czują jednak potrzebę pomachania kijem, a Sony regularnie dostarcza im tą możliwość. Nie da się jednak ukryć, że siła serii tkwi w rozgrywce wieloosobowej - sam z czasów licealnych doskonale pamiętam długie noce spędzone przy Bust-a-Move i właśnie golfie. Sprawdźmy, czy druga już odsłona serii na PSP potrafi przykuć nas do małego ekranika.

Od początku, kiedy Sony postanowiło inwestować w projekty skierowane dla niedzielnych graczy można było odnieść wrażenie, że to seria SingStar jest oczkiem w głowie europejskiego oddziału firmy. Tak było, nawet wtedy, gdy na rynku pojawił się pierwszy Buzz: Muzyczny Quiz. Pomysł na teleturniej był ideowo świetny, ale pytania z jednej tylko kategorii mocno ograniczały grono zainteresowanych. Na szczęście w Buzz! Quiz TV nie ma już takiego problemu.

Gdy najbardziej znana w Europie seria gier karaoke trafiła w końcu na PLAYSTATION 3, wszyscy wierzyli, że SingStar doczekał się ostatecznej wersji, a jedyne zakupy, jakie będziemy wykonywać to będą nowe piosenki ściągane z sieci. Sony postanowiło jednak inaczej i tak oto na początku roku pojawiły się plotki o kolejnej grze z serii zmierzającej na PS3, a w kwietniu otrzymaliśmy oficjalne potwierdzenie istnienia SingStar Vol. 2. Sprawdźmy, zatem jak dużych zmian dokonano i czy posiadacze pierwszej części powinni zakupić również tę wersję.

Clank to postać doskonale znana każdemu wielbicielowi duetu Ratchet & Clank. Ta niesamowicie charakterystyczna para, wywodząca się ze stajni Sony doczekała się już wielu odsłon, w tym zarówno na konsolach stacjonarnych jak i przenośnych. Nigdy jednak Clank nie był głównym bohaterem żadnej części z ww. sagi. Co więcej, był on przeważnie tylko tłem dla Ratcheta, z rzadka był postacią grywalną. Teraz wszystko się zmieniło.

God of War to seria, która zadebiutowała na PlayStation 2, robiąc jednocześnie spore zamieszanie i wnosząc do branży powiew świeżości. Dodatkowo, co obecnie trafia się niestety dosyć rzadko, twórcom udało się stworzyć i wypromować charakterystyczną oraz niesamowicie interesującą postać głównego bohatera - championa bogów greckich - Kratosa. God of War w wersji portable został zapowiedziany na przenośną konsolkę Sony już dawno temu i w zasadzie większość z nas zadawała sobie pytanie „co z tego będzie?” (pewnie wielu zastanawiało się czy nie wyjdzie z tego czasem kolejne Gran Turismo Portable). Całkiem niedawno mieliśmy okazję pograć w demo Chains of Olympus i wtedy już było jasne - nadchodzi megahit. Czy pełna wersja dorównuje temu, co zaprezentowało demo oraz atrakcjom, jakie widzieliśmy na dużym ekranie?

Czy należycie do ludzi, którzy, gdy widzą na ulicy szybki sportowy samochód, to muszą się odwrócić? Wiem, też tak mam, że czasem po prostu nie mogę sobie odmówić spojrzenia na takie przejeżdżające cacko. Przyznajcie, że jak widzicie jakieś Ferrari czy Lamborghini, to marzycie, żeby usiąść za kierownicą takiego potwora i przejechać, chociaż jedno okrążenie po Nürburgring. Niestety większości z nas nie uda się spełnić tej mrzonki, ale przecież od czegoś mamy gry. Patrząc w przeszłość pamiętamy dobrze, że każdej konsoli Sony towarzyszy gra z serii Gran Turismo. Nie inaczej będzie tym razem, ale - ze względu na długi czas tworzenia - Polyphony Digital wypuszcza wcześniej prolog, który jest pewnego rodzaju wstępem do kolejnej części Gran Turismo. Ma być to gest w kierunku fanów, którzy nie mogą doczekać się pełnej wersji. Zawsze jednak pozostaje pytanie, czy powinniśmy za prolog płacić?

Dwa tygodnie temu na PLAYSTATION Store zagościło, PixelJunk Monsters, zachęcające do zakupu dość przystępną ceną - 18 zł. Mamy tutaj do czynienia z klasyczną grą z gatunku zwanego tower defense, gdzie wcielamy się w postać, którą dla uproszczenia dalej nazywać będziemy szamanem (nosi charakterystyczną maskę). Buduje on wieżyczki, które mają na celu chronić wioskę i ukrywające się tam plemię przed hordami potworów. Dokładamy ładną - kolorową i ręcznie rysowaną grafikę wyświetlaną w rozdzielczości 1080p oraz stałą liczbę klatek niezależnie od tego ile potworów pojawi się na ekranie (a wierzcie nam, że może ich być naprawdę mnóstwo) i już mamy obraz PixelJunk Monsters. Dodatkowym atutem jest możliwość gry z kolegą (ale tylko offline) oraz funkcja Remote Play. No dobra, brzmi nieźle, ale czy tytuł ten jest wart sięgnięcia do portfela?

Czasem na rynku pojawia się tytuł, który powoduje, że dorośli, stateczni ludzie zaczynają zachowywać się podejrzanie. Od pierwszych zapowiedzi Patapona i wrażeń przekazywanych przez zachodnich dziennikarzy nie miałem wątpliwości, że będzie to kolejna gra, która wchodzi do głowy i za żadne skarby nie chce jej opuścić. Ale czy produkcja Pyramid ma w sobie coś więcej niż tylko świdrujące mózg pioseneczki? Jak najbardziej! Głębia Patapona może wielu z Was zaskoczyć.

John Hight, Director of External Production at SCEA Santa Monica Sony dotrzymało słowa i liczne gry, które możemy znaleźć w sklepiku pokazują, że nie są to typowe produkcje, jakich spodziewałby się gracz, a bardziej 'doznania' czy 'przeżycia', o których mówiła firma. Ja również postanowiłem dotrzymać słowa i dziś przedstawiam wam recenzję jednego z najciekawszych tytułów, które zasługują na to miano.

Sony przez dłuższy czas w swojej usłudze sieciowej nie udostępniło tytułu, który mógłby stanąć ramię w ramię z tytułami, które możemy znaleźć na Xbox Live Arcade. Nie chodzi mi tutaj bynajmniej o samą grywalność danych produkcji, a bardziej o możliwości takie jak: komunikacja głosowa, split-screen czy tryb multiplayer offline i online. Sony stawiało na innowacyjność wybierając gry, które można bardziej zebrać pod szyldem: 'doznanie' niż standardowe produkcje, do jakich przyzwyczajeni są gracze. Przykładami takich produkcji są odpowiednio Flow, LocoRoco Cocoreccho! oraz w mniejszym stopniu Everyday Shooter. Wiadomo jednak, że gdy chce się zbudować społeczność graczy trzeba stworzyć tytuł z trybem wieloosobowym. Piecze nad tytułem objął David Jaffe, znany z pracy nad takimi hitami jak God of War czy Twisted Metal. Fani tej drugiej serii zapewne zauważą pewne podobieństwa w obu produkcjach. Sony postawiło przed Davidem trudne zadanie, a czy jemu i ekipie Incognito udało się stworzyć tytuł, którą zapamiętamy na długo? Tego dowiecie się z poniższej recenzji.

"Śpiewać każdy może Trochę lepiej lub trochę gorzej Ale nie o to chodzi Jak co komu wychodzi Czasami człowiek musi Inaczej się udusi” Jeśli ktoś miał już wcześniej do czynienia z najpopularniejszym karaoke na PS2, to słowa Jerzego Stuhra na pewno nie będą mu obce. Tym razem jednak nastąpiła zmiana dekoracji, albowiem SingStar PS3, jak sama nazwa wskazuje, to pierwsza odsłona tej serii na PLAYSTATION 3. Gra oferowana jest w zestawie wraz z dwoma mikrofonami (które, nota bene, nie zmieniły się i wciąż są kablowe). Nowa generacja konsol zawsze kojarzy się z większym wachlarzem możliwości dla programistów tworzących gry. Czy zatem SingStar PS3 to rewolucja w świecie karaoke? Z całą pewnością nie. Jednak, wbrew pozorom, nie należy traktować tego stanu rzeczy jako coś złego. Bo tak naprawdę, co nowego może oferować kolejna edycja gry, w której zabawa polega na śpiewaniu do mikrofonu popularnych piosenek? Udziwnianie tak prostej, a zarazem angażującej zabawy, mogą wręcz zaszkodzić rozrywce. Powróciły, znane z poprzednich części, tryby dla jednego, dwóch i wielu graczy. Lista utworów zaczyna się na latach 70. i kończy na produkcjach z ostatnich list przebojów. Toteż nowy SingStar to stary pomysł, nieco odświeżony i dostosowany do wymagań nowej generacji. Co zatem uległo zamianie?

Początki mają to do siebie, że zwykle sprawiają nam najwięcej trudności. Jak i o czym pisać aby nie zanudzić czytelnika, a jednocześnie przekazać mu jak największą dawkę przydatnych informacji? Bez niepotrzebnego lania wody na kilka kolumn? Najlepiej chyba zrezygnować z przydługich wstępów i od razu przejść do rzeczy. Potem poleci już z górki.

Jeśli ktoś zapyta, jaka jest najlepsza nawalanka TPP na PS2 w odpowiedzi usłyszy najprawdopodobniej, Devil May Cry a potem numer ulubionej części. Dzieło programistów z oddziału Sony w Santa Monica miało podjąć walkę z przygodami Dantego. W zapowiedziach przedstawiano God Of War jako połączenie niczym nieskrępowanej jatki rodem z dzieła Capcomu i elementami zręcznościowymi z Prince Of Persia: The Sands Of Time. Wszystko to w scenerii znanej z greckich mitów. Marketingowcy zawiesili więc poprzeczkę bardzo wysoko. Czy programistom udało się ją przeskoczyć i miękko wylądować na materacu? Zapraszam do Grecji

W 2001 roku została wydana gra o krótkim tytule ICO. Klimat smutnej baśni, oprawa ocierająca się o artyzm i ciekawe pomysły wyróżniały ją spośród innych gier.. Portale wystawiły jej wzorowe cenzurki. Opinie graczy rozchodzące się po pajęczynie Internetu mówiły o silnych emocjach jakie wzbudzała nawet w najtwardszych osobnikach. W mojej osobistej opinii ICO to absolutny Top 10 wśród gier na PS2. Jej gameplay angażował gracza do tego stopnia, że dosłownie zapominało się o rzeczywistym świecie. Niestety, artystyczne podejście twórców do swojego dzieła spowodowało, że do pełnego docenienia włożonej weń pracy, gracz musiał wykazać się wrażliwością na ten rodzaj przekazu. ICO było grą dla wybranych, a oni z definicji są w mniejszości. Portfel wydawcy nie zapełnił się do tego stopnia by zagwarantować graczom następną część. Nastąpił długi okres trzymania kciuków.

Bezwietrzny dzień, bezchmurne niebo, promienie słońca wypalają czerwoną skałę. Powoli zjeżdżamy z międzystanowej autostrady numer 163 i kierujemy się na południe, w kierunku majaczących na horyzoncie mas skalnych. Ciszę pustyni wypełnia jedynie potężny bas zamontowanej w naszym pickupie rzędowej V8, i radio, z którego głośników płyną dźwięki "Sweet Rock'n'Roll”. Wokół nas faluje gorące powietrze, po twarzy i plecach spływają cienkie strużki potu. Przecieramy znużone wielogodzinną jazdą oczy, ale nie wypuszczamy z rąk kierownicy. Mijamy jeszcze jedną grań skalną i patrzymy na wielotysięczne obozowisko, zbieraninę ludzi rożnych kultur i wykonywanych zawodów. Ludzi, których łączy jedno, pasja do ścigania się w pyle i kurzu pustyni. Tak wita nas Monument Valley, Dolina Skał.