z blogów (strona 10 z 13)

Bo gdy nie przepadacie za zakupami w sieci...

Na starym forum pojawiła się masa ciekawych spostrzeżeń odnośnie najnowszej FIFY. We wpisie znajdziecie kilka z nich.

Dziś postanowiłem poczynić trochę herezji i napisać recenzję gry, której jeszcze nie wydano. Wystawię szklaną kulę na stół, ułożę karty tarota i wystawię kawę na ławę. Mam nadzieje, że uda mi się dorównać do poziomu Wróżbity Macieja i zbliżyć się do finalnej wersji tak tylko, jak to możliwe.

Zmieniała się? Pewnie - i to jak!

Jak określa się dzisiaj grę piękną? Pomyślmy... Duże lokacje, szczegółowe tekstury, realistyczne oświetlenie i cienie. Twórcy robią wszystko, żeby dojść do jak największego realizmu, aby jak najdokładniej odwzorować otaczający nas świat. W tej stercie trójwymiarowych produkcji na szczęście jeszcze pojawiają się od czasu do czasu piękne dwuwymiarowe gry, po brzegi wypchane klimatem, z rysunkową, hipnotyzującą grafiką.

Kto robi lepsze zwiastuny gier? Gracz czy wydawca?

Zajrzyjcie tutaj. Blizzard udostępnia wszystkie albumy z muzyką ze swoich gier.

Barbie Zawody Jeździeckie - Tajemnicza Przejażdżka to najbardziej hardcorowy tytuł w jaki miałem zaszczyt zagrać. Do napisania recenzji skłoniło mnie kilka godzin spędzonych przy tej grze z moją bratanicą. Jak się później okazało, były to około 3 godziny wyciągnięte z mojego życia, rozszarpane przez nudę i zjedzone przez zażenowanie.

Oprócz czystej rozgrywki możecie zobaczyć też benchmark pokazujący wydajność gry.

Premiera gry zbliża się słoniowymi krokami i to chyba najwyższy czas, aby złożyć zamówienie, gdyż w części sklepów cena gry zaczyna... rosnąć. Gdzie kupić, żeby nie przepłacić?

Czytając opowieść poznajemy historię, którą serwuje nam autor. Czy to fantastyka czy historia obyczajowa, zawsze brniemy do przodu, aby poznać dalsze losy bohaterów, ich wrogów oraz wielki finał historii. Zaskakujące sytuacje, różne obroty spraw nadają jej charakteru, dzięki któremu zanurzamy się w niej i chcemy płynąć dalej. Chwileczkę... czy podobnie nie jest z grami? Bohaterowie? Są. Wrogowie? Jak najbardziej. Wydarzenia często zaskakują, wzruszają, nieraz bulwersują! Więc kto powiedział, że gry tylko szkodzą? A no znajdzie się wiele takich osób. Tylko skąd takie zdanie?

Rozkwit nurtu gier wyścigowych, jakim jest Future racer miał swoje miejsce w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych. Sporo tytułów zawitało na liczne platformy sprzętowe, zarówno na konsole jak i PC, z czego wiele tytułów nierozłącznie była kojarzona była z daną platformą, stając się reklamą zachęcającą do kupna systemu. Trzeba dodać, że reklamą dość efektywną gdyż ściganie się w futurystycznych sceneriach to bardzo atrakcyjna dziedzina rozrywki. Tak właśnie, w początkowym okresie konsoli PlayStation, światło dzienne ujrzał Wipeout, który stał się ikoną wśród "wyścigów przyszłości”.

Grając ostatnio w Mass Effecta, znów zanurzyłam się bezgranicznie w otchłani świata alternatywnego. Z jednej strony to przerażające, gdy odkrywa się, że przed jedną grą spędza się dziennie po 5-8 godzin. Moi bliscy i dalsi znajomi uważają, że to masakryczna strata czasu...

Całkiem niedawno, bo pod koniec ubiegłego roku ukazała się kontynuacja oryginalnych przygód atomowego jeża pt. "Sonic the Hedgehog". Oprócz numerka 4, który był chronologiczną oczywistością względem poprzednich części, dopisano tam Episode 1. Jak taki zabieg wpłynął na grę? Zdecydowanie skrócił (to chyba jasne), ale czy coś jeszcze? Oczywiście, że tak! Kazał nam mieć nadzieję, że drugi epizod będzie równie genialny, albo jeszcze lepszy.

W przepastnych odmętach sieci znaleźć można niezłą wiadomość... otóż ktoś robi moda do Unreala, odświeżającego wspaniałą Daikatanę!

Śledząc patriotyczny fenomen „Wiedźmina”, śmiało porównywalny z „małyszomanią”, zacząłem zastanawiać się, jakie produkcje z innych krajów mogłyby być uznane tam za dzieła narodowe, które nieodłącznie będą nam się kojarzyć właśnie z tymi państwami. Abstrahując od Stanów Zjednoczonych czy Japonii, gdzie tego typu typowania byłyby co najmniej karkołomne i w gruncie rzeczy pozbawione sensu, postanowiłem przyjrzeć się krajom europejskim. Przede wszystkich poszukiwałem gier starszych, ale z wyrobioną marką. Padło więc na

Polygamia właśnie zastanawia się, jaką grę jako pierwszą należy pokazać dziecku. Co prawda w tym temacie jestem jak ten niepraktykujący gawędziarz, bo mnie akurat Dobra Bozia w swojej nieskończonej mądrości postanowiła nie błogosławić potomstwem, ale też mam jakieś własne zdanie.

O odpowiednikach młotków, gwoździ, łopat, zapraw i gładzi szpachlowej w trudnej sztuce tworzenia gier.

Ostatnia trzecia część artykułu o ewolucji marki Assassin's Creed traktuje o zmianach w mechanice rozgrywki oraz wprowadzonym w Assassin's Creed: Brotherhood trybie multiplayer. Jeśli drogi Czytelniku nie miałeś okazji zapoznać się z wcześniej publikowanymi artykułami zapraszam - część pierwsza, część druga. Zapoznanie się z nimi pozwoli Ci w pełni zapoznać się ze zmianami wprowadzonymi w kolejnych odsłonach wiodącej serii Ubisoftu.

Po części pierwszej czas na historię dalszych losów gier z serii Assassins Creed.

Wieje wiatr, głośno szeleszcząc liścmi. W dachówki i okna uderza deszcz, a jedynym światłem jakie widzę jest blady odblask ekranu laptopa. I para jaskrawo-białych oczu małego chłopca, który budzi się nagle w mrocznym lesie. Nie wiemy skąd tam się znalazł, gdyż ku mojej radości(+1 do oryginalności) studio Playdead nie zafundowało nam żadnego wstępu poza kruchą informacją, że będziemy szukać swojej zaginionej siostry.

To właśnie 3 flagowe serie gier Nintendo, które są z nami od 25 lat i w tym czasie podbiły serca milionów graczy. Dziś postaram przyglądnąć się nieco bliżej ich postaciom, oraz ich wzlotom i upadkom.

Co jest dla kobiet najistotniejsze w grach? Prostota? Piękno? A może fabuła?

Nie wiem, z czego wynika moja neofobia w odniesieniu do gier? Może po prostu dziadzieję, ale wydaje mi się, że nowym produkcjom "czegoś" brakuje. Zresztą nie tylko grom, bo w kinie też królują sequele/prequele/adaptacje/ekranizacje wszelakich seriali, książek, komiksów, nawet zabawek, bo czym innym są kręcone obecnie przez J.J. Abramsa przygody G. I. Joe? Czyżby zabrakło świeżych pomysłów, a może wszystko już było i po prostu niczego nie uda się już wymyślić?

Minutą ciszy uczcijmy pamięć produkowanych w Polsce gier, które nigdy nie ujrzały światła dziennego. Następnie "zapnijmy pasy" i wyruszmy w wyjątkowe miejsce, w którym nie było nikogo od lat. "Nekropolia gier". Nie tyle miejsce, co pewnego rodzaju przestrzeń pełna ciekawych pozycji oraz pogrzebanych w nich nadziei.