stare gry (strona 41 z 42)

Demokratyczny dostęp do sprzętu sprawił, że sprzęt stał się nieistotny, bo każdy go może mieć. Istotny stał się pomysł, bo nie każdy go ma. A mają je ludzie z polskiej firmy Mirage Media - twórc gry „Mortyr”.

Co z tego, że gra ma świetną grafikę, skoro miast straszyć - śmieszy, a wszelkie efekty specjalne nudzą się bardzo szybko? A na dodatek sam program zachowuje się jak widmo, które uparcie chowa się w zakamarkach twardego dysku...

Gdyby wierzyć twórcom gry „Airline Tycoon”, że tak właśnie wygląda życie właściciela linii lotniczych, to chyba nie ma co żałować, że się wybrało inny zawód. Bo praca ta jest nudna, stresująca i zmusza do robienia obrzydliwych rzeczy. Ale nie takich, jakich można by oczekiwać po umieszczonym na pudełku haśle „najładniejsze stewardesy (i stewardzi) na najciekawszych trasach - przeleć je razem z nami”.

Sprzedaż poprzednich części „Command & Conquer”, wraz z licznymi dodatkami, „złotymi edycjami” i wydaniami dla kolekcjonerów, sięgnęła na świecie blisko 10 mln egzemplarzy. Niestety, trudno oczekiwać, aby „Tiberian Sun” odniosła podobny sukces.

Można oceniać grę pod kątem grafiki, dźwięku, łatwości obsługi czy interesującej fabuły, ale dla gracza najważniejsze jest, czy elementy te stanowią spójną całość. Jeśli tak, to spędzi przy komputerze wiele godzin. Tak jest właśnie w wypadku „Jagged Alliance 2”.

Proste sterowanie, szybkie tempo, wiele pojazdów do wyboru i wrogów do pokonania - „Force 21” spodoba się każdemu, kto od czasu do czasu lubi pobawić się w nieskomplikowaną wojnę.

Możemy tu znaleźć wszystko, co powinno być w komputerowej grze fantasy: rozległą krainę, której grozi niebezpieczeństwo, i wspaniałych bohaterów, którzy mają ją uratować. W komplecie nie zabrakło nawet złego czarnoksiężnika i smoka.

Podkrakowskie lotnisko w Balicach wcale nie jest łatwym celem. Wylądować na nim naturalnie można, ale wymaga to ponadprzeciętnych umiejętności. Zresztą lądowanie to najtrudniejsza część każdego lotu.

Niewielka firma Cavedog zdobyła rynek gier komputerowych przebojem, wydając w zeszłym roku „Total Annihilation”. Oczekiwania przed premierą drugiej części tej gry były duże. Rozczarowanie również, bo „Królestwa” są znacznie słabsze od swojej poprzedniczki.

Programiści z Take 2 dokonali rzeczy pozornie niemożliwej. Połączyli ze sobą dwa gatunki gier odległe od siebie - wydawać by się mogło - o całe lata świetlne.

Czy można zrobić grę perfekcyjną graficznie, nawet dynamiczną i zarazem przeraźliwie nudną? Można. Idealnym przykładem jest „Mad Trax”.

Poisonville to niedobre miejsce. Stosy śmieci, zrujnowane instalacje przemysłowe i walczące ze sobą gangi tworzą krajobraz tego miasta. Nikt nigdy nie chciałby trafić do Poisonville z własnej woli - może poza bohaterem gry „Kingpin”.

Przenosisz się w czasy średniowiecza. W królestwie Inashy pojawił się zły czarnoksiężnik Kolias, który, jak łatwo się domyślić, chciałby niemal wszystkich pozabijać, a kwitnące królestwo zamienić w zgliszcza. Na jego drodze stanął jednak Dreus - czyli ty i twoja drużyna.

Najszybszymi bolidami świata interesują się miliony i programiści chcą to wykorzystać. Na przykład łącząc dobrą, nieskomplikowaną zabawę z wyrafinowaną symulacją wyścigów.

To chyba pierwsza gra strategiczna, w której dostrzeżono istotną rolę kobiet w społeczeństwie. Bez nich nie byłoby więksości budynków oraz... nowych wojowników.

Tym razem bierzemy udział w walce światła i ciemności po gorszej stronie. Całe starcie pokazano jednak z wdziękiem i humorem, których bardzo brakuje większości konkurentów tej gry.

Żadna z kilku dotychczas wyprodukowanych gier komputerowych z udziałem Obcego nie odniosła sukcesu. Najnowsza z nich ma jednak na to duże szanse.

Każda kolejna część gry „Need for Speed” wyznacza nowe standardy w dziedzinie samochodowych symulatorów. Nie inaczej jest w przypadku najnowszej, czwartej już edycji.

To chyba najszybsza gra świata. A nawet jeśli nie, to z pewnością najszybsza z tych, w których kierujemy samochodem.

Gdyby grunce istniały gdzieś jeszcze poza grą komputerową, byłyby najinteligentniejszym gatunkiem zamieszkującym naszą planetę. A tak, są tylko tworem wyobraźni twórców gry „Gruntz”. Tworem jednak w każdym calu unikalnym...

Naprawdę mało jest ostatnio gier logicznych z elementami zręcznościowymi - takich jak legendarny „Tetris” czy oparty na podobnym pomyśle polski „Blockout”. Dlatego bardzo ucieszył mnie „Pin and The Brain: World Conquest”.

Za najkrótszą ocenę „Championship Managera 3” może posłużyć fakt, że przez ponad miesiąc, mimo próśb, gróźb i ponagleń, nie byłem w stanie tej recenzji napisać. Za bardzo byłem zajęty prowadzeniem mej drużyny na szczyty futbolowej hierarchii...

Nie pierwszy raz kierujemy grupką niedobitków po nuklearnej katastrofie. I nie pierwszy raz dzieje się to wedle wzorca gier RTS (strategia czasu rzeczywistego). Ale dawno już nie było gry tak wciągającej, jak „Warzone 2100”. Dobra zabawa, zwłaszcza dla miłośników gatunku.

Granie w „FIFA '99” miało w sobie coś z kabaretu. „Viva Football” bynajmniej jej nie ustępuje. Wręcz przeciwnie, momentami bywa jeszcze śmieszniej...

Początek był bardzo obiecujący. Moje volvo S40 zostawiło w tyle sporą grupę uczestniczących w rajdzie kierowców. Jednak na pierwszym zakręcie nie było już tak dobrze. „Lekkie” uderzenie w samochód ostro hamujący przede mną spowodowało pojawienie się delikatnych pęknięć na przedniej szybie. Historia ta powtórzyła się na dwóch kolejnych łukach, przez co resztę wyścigu pokonałem już bez przedniej szyby.