psp (strona 61 z 61)

Japonia, poza ryżem, samurajami, sake i całą inną masą oklepanych stereotypów znana jest z tego, że ma problemy z angielskim. Daleki jestem od stawiania Japończyków w czymkolwiek niżej, ale nie da się ukryć, że najczęściej gafy językowe na plakatach/reklamach/naklejkach itp. można znaleźć właśnie tam. Ba, sam kiedyś w księgarni Mandarake zrobiłem zdjęcie półeczki, na której stały zafoliowane komiksy, a na niej widniał napis "if you want to open, say stuff". Oczywiście ciekawy co jest w środku, głośno powiedziałem STUFF i zabrałem się do myszkowania. Kotaku znalazło jednak bardzo interesujący przykład związany z grami - na oficjalnej stronie Chumon Shiyouze! Oretachi no Sekai zakładka poświęcona polu/walce przetłumaczona jest na angielski: field/buttole. To naprawdę daleko idąca inwencja, która zahacza wręcz częściowo o stare jak świat przygody Beavisa i Buttheada. Pamiętacie butthole Cornholio? Huh, huh.

Świąteczne promocje objęły też PSP . Tym razem w Media Markt na raty możemy kupić nowe PSP wraz z Need for Speed: Undercover . Cóż, może gra nie jest najlepsza, ale za to nowe PSP na pewno jest jednym z fajniejszych prezentów, jakie można dostać pod choinkę. W końcu zawsze lepiej mieć więcej konsol niż mniej.

Wiem, że nie wszyscy lubią japońskie RPGi, ale ponieważ w przyszłym miesiącu na PSP wychodzi raptem 5 gier (przy czym praktycznie wszystkie to szybkie porty) to raczej polecam Wam zainteresowanie się Star Ocean: First Departure, bo zapowiada się naprawdę fajny powrót do klasyki. Przy okazji będzie można złapać klimat przed wydaniem Last Hope na Xboksie 360.

Jako fan Star Wars nie mogłem odpędzić od siebie myśli zagrania w przenośną odsłonę najnowszej historii osadzonej w świecie Gwiezdnych Wojen. I stało się - kupiłem, zagrałem, skończyłem. Na wstępie mogę powiedzieć, że bawiłem się świetnie!

O pierwszych wrażeniach związanych z grą pisałem już tutaj. Teraz jednak nadszedł czas aby napisać coś więcej.

Seria Everybody's Golf to już potęga. Od czasów PSone nieustannie potrafi zmobilizować miliony fanów na całym świecie do wyjścia na wirtualne pole i marnotrawienia tam dziesiątek godzin. I nie, nigdy nie był to sprzedawca konsol, nigdy ludzie się o golfa nie zabijali. Regularnie czują jednak potrzebę pomachania kijem, a Sony regularnie dostarcza im tą możliwość. Nie da się jednak ukryć, że siła serii tkwi w rozgrywce wieloosobowej - sam z czasów licealnych doskonale pamiętam długie noce spędzone przy Bust-a-Move i właśnie golfie. Sprawdźmy, czy druga już odsłona serii na PSP potrafi przykuć nas do małego ekranika.

Z ATV Offroad posiadacze PS2 mogli się spotkać po raz pierwszy jeszcze w roku 2001. Niestety ominęła mnie przyjemność sprawdzenia poprzednich 5 tytułów z serii, ale może to i dobrze, bo dzięki temu mogłem podejść do ATV Offroad Fury Pro z całkowicie otwartym umysłem, a nie tylko na siłę wyszukując zmiany, jakie to pojawiły się względem poprzednika.

Clank to postać doskonale znana każdemu wielbicielowi duetu Ratchet & Clank. Ta niesamowicie charakterystyczna para, wywodząca się ze stajni Sony doczekała się już wielu odsłon, w tym zarówno na konsolach stacjonarnych jak i przenośnych. Nigdy jednak Clank nie był głównym bohaterem żadnej części z ww. sagi. Co więcej, był on przeważnie tylko tłem dla Ratcheta, z rzadka był postacią grywalną. Teraz wszystko się zmieniło.

Jakiś czas temu zostałem uszczęśliwiony dyskiem UMD z etykietką Echochrome. Pograj i oceń, mówili. Podobno fajne, mówili. Syntetyczna ocena metacritic (80/100) wyglądała zachęcająco, więc oczekując niezłej zabawy (o święta naiwności!) odpaliłem konsolkę. Im dłużej grałem tym bardziej się męczyłem, tym rozpaczliwiej chciałem znaleźć pozytywne strony, tym mocniej chciało mi się wyć. Dopiero po kilku cyklach grania godzinę i mentalnego odpoczywania przez dobę zaczęło mi coś świtać. To nie jest gra z gatunku puzzle. Jedyną prawdziwą zagadką jest pytanie "Jaki sens ma Echochrome?”.

Ponieważ jestem świeżym posiadaczem PSP, a do tego przygody Joasi są pierwszym sRPG w który zagrałem, nie spodziewajcie się prezentacji na tle gatunku ani porównań do innych tytułów platformy. Chcę podzielić się po prostu wrażeniami z zabawy. Do zakupu przekonały mnie oceny zachodnich recenzentów, rewelacyjnie wysokie miejsce na liście serwisu metacritic, ale przede wszystkim deweloper - Level 5 (Dark Cloud, Rogue Galaxy, Professor Layton). Grę nabyłem drogą kupna w warszawskim sklepie stacjonarnym za niewygórowaną jak na nasze warunki cenę, czyli za Jagiełłę z groszami. Tytuł nie jest stary, premiera odbyła się w sierpniu 2007.

God of War to seria, która zadebiutowała na PlayStation 2, robiąc jednocześnie spore zamieszanie i wnosząc do branży powiew świeżości. Dodatkowo, co obecnie trafia się niestety dosyć rzadko, twórcom udało się stworzyć i wypromować charakterystyczną oraz niesamowicie interesującą postać głównego bohatera - championa bogów greckich - Kratosa. God of War w wersji portable został zapowiedziany na przenośną konsolkę Sony już dawno temu i w zasadzie większość z nas zadawała sobie pytanie „co z tego będzie?” (pewnie wielu zastanawiało się czy nie wyjdzie z tego czasem kolejne Gran Turismo Portable). Całkiem niedawno mieliśmy okazję pograć w demo Chains of Olympus i wtedy już było jasne - nadchodzi megahit. Czy pełna wersja dorównuje temu, co zaprezentowało demo oraz atrakcjom, jakie widzieliśmy na dużym ekranie?

Czasem na rynku pojawia się tytuł, który powoduje, że dorośli, stateczni ludzie zaczynają zachowywać się podejrzanie. Od pierwszych zapowiedzi Patapona i wrażeń przekazywanych przez zachodnich dziennikarzy nie miałem wątpliwości, że będzie to kolejna gra, która wchodzi do głowy i za żadne skarby nie chce jej opuścić. Ale czy produkcja Pyramid ma w sobie coś więcej niż tylko świdrujące mózg pioseneczki? Jak najbardziej! Głębia Patapona może wielu z Was zaskoczyć.