Nie mogę tu nie wspomnieć też o UI Addons. Programy pisane przez graczy po to, aby zmienić wyłącznie interfejs użytkownika, bez wpływu na samą rozgrywkę. Rzecz dotyczy głównie MMORPG i jestem w stanie upierać się przy tym, że możliwość zmiany interfejsu jest jednym z powodów, dla których World of Warcraft odniósł tak ogromny sukces. Dlaczego? Dlatego, że najciekawszym elementem WoW-a dla wielu ludzi nie jest robienie questów, a gra taktyczno-zręcznościowa - czy to będzie Player-vs-Player na tzw. battlegroundach lub arenach, czy też 25-osobowe "rajdowanie" tych czy innych podziemi. A do skutecznej i szybkiej gry potrzeba łatwo dostępnej informacji o tym co się dzieje i ergonomicznego operowania na przykład czarami. Otóż standardowy interfejs takiego WoW-a jest absolutnie nieczytelny i bezużyteczny - potrzebne informacje są porozrzucane po rogach ekranu: z jednej strony punkty hp, z drugiej aktualnie działające efekty (w tym te ważne, negatywne, które wymagają natychmiastowej reakcji), na samym dole informacja o tym, które czary obecnie mamy dostępne, a które są na tzw. cooldownie i nie możemy ich jeszcze użyć itp. I oczywiście ciągle musimy wzrok mieć utkwiony w środku ekranu, żeby widzieć, co się dookoła dzieje. Gracze radzą sobie tworząc coraz to lepsze addony, które im tę grę ułatwią. A Blizzard, twórca gry, reaguje co najwyżej w ten sposób, że udostępnia nowe funkcje z nowymi informacjami, albo ukrywa te, które powodowały, że było zbyt łatwo i addon zaczynał grać zamiast gracza. Dobre rozwiązanie? Nie do końca. Okazuje się bowiem, że developerzy Blizzarda do tego stopnia polegają na popularności konkretnych addonów, że zamiast samemu poprawiać to, co najbardziej nas uwiera, dostosowują trudność kolejnych bossów właśnie z założeniem, że i tak te addony będziemy mieć. W efekcie nie sposób obecnie skutecznie grać w tę grę w postaci oryginalnej, nie mając jakichś pisanych przez graczy dodatków, choćby pomagających w leczeniu. Troszkę absurdalna sytuacja - płacimy Blizzardowi za to, że możemy za nich tworzyć grę. ...albo nie, bo jeszcze sobie zrobisz krzywdę. Z drugiej strony - gracze konsolowi mają pewną wątpliwą przewagę nad pecetowcami. Jedną stałą konfigurację sprzętową. To oznacza, że deweloperzy tworząc grę na PS3 czy XBoxa nie muszą się przejmować na przykład tym, jaki użytkownik będzie miał system operacyjny, czy mocniejszą czy słabszą kartę graficzną, jakie drivery. Nie trzeba mu dawać 30 opcji graficznych do wyboru (cienie takie, mapowanie śmakie, antyaliasing owaki), z czego 29 opcji zwykły gracz i tak nie zrozumie i coś zrobi źle. Gra na konsolę jest napisana i parametry ma poustawiane tak, że ma chodzić i już i nie przycinać się za często. Świetnie! Ale są jednak opcje, które często aż krzyczą o to, aby je dorzucić. Niemożność zdefiniowania własnych przycisków bywa irytująca - na pececie normą jest to, że kombinacja WSAD służy do chodzenia, spacją się podskakuje. Cała reszta zmienia się od tytułu do tytułu, ale jeśli mi się nie podoba, to sobie zmienię do takie, do jakiej jestem przyzwyczajony (np atak melee mam zawsze pod tym samym klawiszem, niezależnie od gry). Na PS3 też zazwyczaj biegam lewym analogiem, obracam się prawym. Ale już podskakiwanie nie zawsze jest na krzyżyku. Czasem trafi się taki Red Dead Redemption, gdzie jest inaczej. I gdy chcę podskoczyć, zaczynam biec... Oczywiście niezależnie od konsoli programiści zbyt często wiedzą lepiej od użytkowników, jak ma być. Dlatego nie ma możliwości powiększenia zbyt małych fontów w głównym menu PS3, WipeOut HD czy Hustle Kings w rozdzielczości Full HD z jednej strony, ani w pracującej w 640p Red Dead Redemption z drugiej. Po to mam konsolę, aby sobie wygodnie siedzieć 2 metry od telewizora, a nie wgapiać się z odległości pół metra, co tam drobnym druczkiem pisze. Sporadycznie brakuje konfigurowalności dźwięku, jeśli chodzi o głośność muzyki w stosunku do efektów specjalnych i dialogów - jak choćby w Split/Second. To prawda, że gracze chcieliby, aby gra od razu była dostosowana do ich potrzeb i nadmiar opcji często straszy i odpycha, ale z drugiej strony każdy te potrzeby czy preferencje ma inne, więc jakiś złoty środek trzeba znaleźć. W czterech literach się poprzewracało Ktoś mógłby powiedzieć, że zrobiłem się wygodnicki i czepialski - tak, ale to moje konsumenckie prawo - jak to się mówi: płacę i wymagam. User eXperience (ISO 9241-210) jest pojęciem całkowicie subiektywnym. Mówi o tym, jak konkretny użytkownik odbiera dany produkt, co mu przeszkadza, a co daje satysfakcję. Programiści gier zbyt często zdają się zapominać o tym, że gra to produkt interaktywny i oprócz tego, że ma ładnie wyglądać na screenach czy trailerach, musi być przyjemna w używaniu.