polecamy (strona 31 z 31)

Sony przypina w specjalnej informacji prasowej (do znalezienia w rozwinięciu), że już jutro premiera Ghostbusters. Nasza recenzja do znalezienia tutaj, zaś nagranie z naszego programu na żywo, podczas którego graliśmy i opowiadaliśmy o grze, powinno pojawić się niebawem.

Narody i religie powinny zostać zakazane. Zawsze byłem tego zdania, przekonany, że wszystko co najgorsze wynika z poczucia wyższości, z przekonania, że to MY jesteśmy lepsi, a ONI są jakimiś smutnymi bejami. W każdy patriotyzm jest wpisana ksenofobia, a w każdą religię mniej lub bardziej zakamuflowana pogarda wobec wyznawców innych systemów. Poza tym zawsze jest to identyfikacja mocno wybiórcza. Wiadomo: jak Powstanie Warszawskie i Solidarność to my, jak pogromy, rozbiór Czechosłowacji z Hitlerem i armia esbeckich donosicieli - to już jacyś nieznajomi. Jan Paweł II i katedra w Chartres? Oooo, jasne, to my, rzymscy katolicy, hurra. Stosy, afery pedofilskie, chciwość i krucjaty? Hmmm, ciekawe, nic mi to nie mówi.

Właściwie miałem pisać po E3 o marketingowej jatce i o tym, że autoerotyzm w branży gier powinno się wpisać do Księgi Rekordów Guinessa jako największe brandzlowanie w historii cywilizacji. Naprawdę niedługo więcej czasu poświęcę na oglądanie materiałów zajawiających Mass Effect 2, niż na samą - oby wgniatała w fotel - grę za pół roku. Ale poprzedni tekst, opisujący pierwsze wrażenie z nieistniejącej gry "The City", kryminału w realiach Powstania Warszawskiego, spodobał się na tyle, że postanowiłem się jeszcze trochę zabawić. Piszę o dwóch produkcjach z półki Games I'd Like to Play i proszę o nowe pomysły w komentarzach, kto wie, może developerzy czytają Poly uważniej, niż przypuszczamy.

The City - pierwsze wrażenia Naprawdę myśleliście, że po „Wieśku” CD Projekt Red zajął się pracą nad strzelanką They, której trailery były niczym eksperyment socjologiczny, badający, ile zażenowania można wywołać jednym trzydziestosekundowym filmem? Jeśli tak, to - podobnie jak ja - byliście w błędzie. Od dwóch lat Red pracuje nad grą action-adventure, rozgrywającą się w realiach Powstania Warszawskiego i my jako pierwsi dostąpiliśmy zaszczytu, żeby objąć pada spoconymi łapkami i zapoznać się z niektórymi etapami grywalnej już wersji The City. Powiem krótko: wszyscy, którzy mówili, że nic się już nie da wycisnąć z drugowojennych gier akcji powinni teraz zaiwaniać na kolanach do Częstochowy.

Pisałem ostatnio, że szlag mnie trafia i krew zalewa, kiedy w każdym kolejnym hicie fabuła nie wyrasta ponad poziom kreskówki z mini-mini, wzbogaconej o pourywane członki i sporo osób się na mnie rzuciło, że nie mogę tej wspaniałej, głębokiej, wielomymiarowej i bogatej dziedziny popkultury sprowadzać do kwestii jakichś tam zwrotów akcji i psychologii bohaterów. Słusznie, nie mogę. Narzekałem na fabułę w pierwszoligowych hitach - dostało mi się, że nie zauważam biegłości technicznej i mechaniki rozgrywki. Narzekałbym na grafikę w Eve dostałbym trzy szybkie, że nie dostrzegłem wielkiego świata online. I tak dalej. Dlatego, wywołany do tablicy, zeznaję co następuje.

W roku 1990 moim ulubionym dniem tygodnia była niedziela. Wstawałem wczesnym rankiem, wsiadałem w tramwaj i ruszałem w podróż cztery przystanki od domu - na GIEŁDĘ KOMPUTEROWĄ. To właśnie tam koncentrowało się informatyczne życie miasta, tam musiałeś bywać, jeśli chciałeś być na bieżąco, znać ludzi sobie podobnych, oglądać techniczne nowinki i zaopatrywać się w największe hity. To, co dziś jest non stop w Internecie, wtedy dostępne było raz w tygodniu od 10 do 14.

Gry to szambo popkultury. Wydaję mi się, że niżej są pornosy ze zwierzętami, ale głowy nie dam, bo nie oglądam. Być może są i takie, gdzie zwierzęta są szczęśliwe, fabuły wciągające, zdjęcia puszcz i sawann zapierają dech w piersiach, a aktorzy to swieżo zdjęci z drzew Doliny Rospudy działacze ekologiczni, dbający o słuszny przekaz. Taka "Planeta Ziemia" BBC, tylko z penetracją. Jeśli tak jest, to niestety może się okazać, że moja najukochańsza rozrywka jest na samym dnie. Umberto Eco pisał, że film pornograficzny poznaje się po nieznośnie nudnych przerwach między momentami akcji. Ktoś jedzie autobusem, ktoś stoi na światłach, ktoś sączy drinka, ktoś koronki na tyłku poprawia. Ponieważ, cytuję: Film, w którym Gilberto bez wytchnienia gwałciłby Gilbertę od przodu, z tyłu i z boku, byłby nie do wytrzymania. Fizycznie dla aktorów i finansowo dla producenta. Przekraczałby też wytrzymałość psychiczną widza. (...) Przedstawienie zwyczajnego życia to dla każdego artysty jedno z najtrudniejszych zadań, natomiast ukazanie zboczenia, zbrodni, gwałtu, tortury jest bez porównania łatwiejsze

Rozmowa z weteranem i animatorem polskiej sceny „Counter-Strike”

Rozmowa z weteranem i animatorem polskiej sceny „Counter-Strike”