nie dzielmy gry na czworo

Przez wiele lat brakowało nam w Polsce ciekawych, dużych, dobrych i godnych uwagi imprez dla graczy. Próby sprzed mniej więcej dekady kończyły się porażkami.

W tym pędzie za coraz wyższymi rozdzielczościami i liczbami teraflopsów zapominamy, że hardware jest tak dobry, jak software, który na nim odpalimy.

W Pokemon Go grają niemal wszyscy – młodzi, starzy, kobiety i mężczyźni. Dawno takiego szaleństwa na rynku nie było. Dawno, ale nie nigdy – Nintendo i Pokemony już kiedyś zawładnęły milionami graczy.

Jesteśmy po turnieju dekady, jeśli chodzi o naszych zawodników. Osiągnęli wiele, a ich zmagania oglądały miliony. Tradycyjny sport wciąż przyciąga tłumy widzów. Niemniej mainstreamowe media głodnym spojrzeniem podgryzają esportowe imprezy. Przełom na telewizyjnym rynku jest tuż tuż...

Za siedmioma lasami, za siedmioma górami, w bardzo odległej galaktyce Richard Garriott postanowił, że w fabularnych grach komputerowych musi pojawić się coś więcej niż tylko eliminowanie przeciwności losu. Poruszony zarzutami dorosłych względem RPG-ów – głównie tych klasycznych – zdecydował się uwypuklić moralność.

Ostatnio zrobiło się głośno o grach w szkołach. No może nie o grach, a o grze wideo i może nie w szkołach, ale w jednym liceum. Tak czy inaczej This War of Mine zawitało na lekcje etyki. Godne to i sprawiedliwe, że gry powracają do nauczania. U nas to jednak dopiero początek.

Kiedy byłem młodym człowiekiem, miałem do dyspozycji książki, półtora kanału TV, kilka planszówek na krzyż i Ponga. Współczesne dzieci rozrywek mają znacznie więcej, ale i tak najchętniej wybierają gry. I bardzo dobrze!

„Gra to gra, nie ma co dzielić włosa na czworo” – tak często mówię znajomym, którzy narzekają. A narzekają, że dla mnie nie ma znaczenia, czy gra się na komputerze czy na konsoli. Ba, czy gra się na planszy, czy bez planszy. Bo dla mnie gra to gra – każda.