a graliście w

Ma na karku niemal równo dekadę, więc nie jedna, a dwie przepaście w naszej branży. Ale gdy jakiś tytuł rozpoczyna wielką, splecioną scenariuszem serię, to pozostaje wiecznie żywy.

Gwiezdne Wojny miały szczęście do gier. Kilka wpadek było, ale przy takiej skali popkulturowego szaleństwa nie było szans ich uniknąć. Kto nie grał w Racera, mógłby łatwo go skreślić. Bo ani gra akcji, ani FPS. No i w dodatku unosi się nad nim mroczne widmo "Mrocznego Widma". Kto grał, ten wie, że pompowała do krwi adrenalinę prawie tak sprawnie jak Wipeout czy inne Hi-Octane.

Ja nie grałem. Do ostatniej soboty. Ale pięciogodzinne zmagania o Koronę Władzy, pętla czasowa Astropaty w Kosmicznej Otchłani i szalone, polne hasanie depresyjnego Ninja starczyły, bym chciał napisać ten tekst.

Jako dzieciak z Polski nie miałem specjalnej styczności ze stacjonarnymi konsolami Nintendo. N64 jawiło się jako dziwaczny, opóźniony w rozwoju brat gibkiego GameBoya. Było jednak wiadomo, że grami na tą konsolę zachwyca się cały zachód. W końcu jednak nadszedł ten czas - przy okazji wizyty u mieszkających w Niemczech kuzynów w ręce włożono mi dziwacznego pada i oczom mym ukazało się Mario Kart 64. Kuzyni liczyli na to, że zemdleję z zachwytu. "Nic specjalnego”, rzekłem. Miałem już za sobą godziny przegrane w Crash Team Racing.

Oczywiście, że tak. A jeśli nie - ominęła Was jedna z najbardziej porywających przygód w historii gier wideo.

Hej, wędrowcze - może przystaniesz na chwilę i posłuchasz opowieści ze szlaku?

Ale tego nowego z 2008 roku. Jeśli lubicie dinozaury i średnie gry z kilkoma świetnymi rozwiązaniami, to powinniście.