Gry z serii Metal Gear Solid zawsze były skradankami, poza Metal Gear Rising, ale to wyjątek od reguły. Tym razem nie jest inaczej najbardziej nagradzany sposób wykonywania zadań to po cichu i bez zabijania. Gra daje nam do tego arsenał i ekwipunek niespotykany wcześnie w żadnej grze tego typu. Nie jestem w stanie zliczyć wszystkich możliwych do odblokowania rodzajów broni, bo po ponad 80 godzinach grania nie wszystkie odblokowałem. Mamy do dyspozycji od pistoletów przez snajperki na wyrzutniach rakiet skończywszy, większość z broni ma swoje wersje śmiercionośne i ogłuszające bądź usypiające. Każda broń i ekwipunek mają kilka poziomów rozwoju wraz, z którymi wzrastają ich statystyki lub pozwala przyczepić do nich lepszy celownik optyczny czy większy magazynek. Są granaty usypiające i ogłuszające, miny przeciwczołgowe, jest tego tak dużo, że boli głowa. Musze też wspomnieć o kultowym już kartonowym pudle, które stało się jedna z wizytówek serii, a teraz wraca i to w kilku wariantach. Przecież oczywiste jest, że kolor nadruku na kartonie wpływa na skuteczność maskowania. No właśnie maskowanie i ukrywanie w MGS5: TPP jest bardzo ważne, to w końcu skradanka, ciekawym zabiegiem z punktu widzenia rozgrywki jest całkowite pozbycie się wskaźnika ukrycia głównego bohatera. Za niepotrzebne uznano także indykator pola widzenia przeciwników czy głośności naszych kroków. Twórcy uczynili coś niesamowitego, zabrali nam to wszystko, a ja nigdy nie miałem problemu z wyczuciem czy już przeciwnik mnie zobaczy czy usłyszy, jest to po prostu intuicyjne. Dodatkowo twórcy dali nam do dyspozycji kilka narzędzi, które możemy wykorzystać, jeśli nasza intuicja okaże się zawodna lub po prostu przeciwnik nas zaskoczy. Reflex Mode to tryb, w którym gdy przeciwnik nas zauważy czas zwalnia a my możemy zareagować. Tu opcji też jest kilka. Może trzeba podbiec szybko do niego i go obezwładnić lub wycelować i po prostu rozwalić mu czerep. Zawsze przed wykryciem może nas uratować wspomniane wcześniej kartonowe pudło lub szybki skok za skałę lub do budynku. Ostatecznym (lub pierwszym) rozwiązaniem jest po prostu zabicie wszystkich. Nic nie stoi na przeszkodzie by uzbroić się w śmiercionośny arsenał i siać zniszczenie. Możemy wjechać na opancerzonym koniu z granatnikiem w ręku do bazy przeciwnika i nie pozostawić żywej duszy, potem tylko kradniemy co popadnie, wzywamy Pequot i już jestem w Mothe Base. Jak to koń, jak to kradnę i kto to jest Pequat. Już tłumacze. Zacznijmy od drobnej kleptomani, która od Peace Walkera towarzyszy Snakowi. Na początku mówiłem, że do odbudowania mamy naszą mała militarną organizację, żeby to uczynić potrzebujemy surowców i przede wszystkim personelu. W grze każda postać ma sześć statystyk, a nasza organizacja ma sześć jednostek. Dodajemy dwa do dwóch i dochodzimy do wniosku, że ci uzdolnieni żołnierze bardziej przydadzą się nam żywi, więc podczepiamy im balon do gaci i wysyłamy do naszej bazy. Po odrobinie perswazji zgadzają się pracować dla nas. Balon zwany Flutonem to nasz najlepszy przyjaciel, bez niego jesteśmy niczym, bo nie możemy wysłać tego żołnierza z ranga S plus w R&D do bazy by mógł tworzyć dla nas jeszcze bardziej śmiercionośną (lub nie) broń. Z pola walki zabieramy prawie wszystko, co nie jest przymocowane do ziemi. Między innymi czołgi czy kontenery z surowcami. Przy pomocy zgromadzonych materiałów i personelu, z dodatkiem growej waluty, rozbudowujemy naszą Mother Base. W każdej chwili możemy się na nią przenieść i pozwiedzać, jest do odkrycia kilka sekretów. Wspomniałem też o koniu. Jest to nasz koleżka („buddy”) zwany D-Horse, a oprócz niego możemy przemierzać świat gry z D-Dogiem, z Quiet lub na D-Walkerze. Każdy z koleżków ma swoje drzewko rozwoju i charakterystyczny zestaw umiejętności, którymi może nas wspomóc w trakcie misji. Nawet helikopter, wspomniany wcześniej Pequot, który przenosi nas na miejsce misji i wspomaga ostrzałem, ma swoje drzewko rozwoju. Przed każdą misją dokonujemy wyboru sprzętu, który zabieramy, koleżki, który będzie nas wspomagał, pojazdu do naszej dyspozycji i, na końcu, kim chcemy wykonać misję. Tak, można wykonywać misję dowolnym żołnierzem zwerbowanym do naszej organizacji. Możliwości są nieskończone. Cały czas dostajemy nowe zabawki, które mogą zmienić sposób, w jaki gramy. Taka różnorodność zachęca nas do ponownego przechodzenia misji i próby dostania lepszej oceny, przy wykorzystaniu nowego ekwipunku.