Brakuje mi trzeciej ręki
Każdy ma swoją ulubioną grę, która nie jest na tyle nowa by zachwycać technicznie, ale jednocześnie nie potrzeba miłych wspomnień z dzieciństwa do czerpania z niej przyjemności po latach. Przynajmniej ja taką mam i to zaszczytne miejsce zajmuje Borderlands z 2009 roku. Moje odczucia spotęgowała druga część, bynajmniej nie z powodu, że była gorsza, bo pod każdym względem przewyższała poprzedniczkę, ale okazała się być interesująca także w trybie dla jednego gracza. Nie wyobrażam sobie ukończenia jedynki bez kompana (brata, przyjaciela, psa). Od biedy przez Internet, jednak lokalny co-op – teraz często pomijany – został umieszczony w każdej, dotychczas wydanej, części. Właśnie.