Xbox Live Arcade w skrócie: Super Meat Boy

Super Meat Boy to platformówka 2D o bardzo prostych założeniach. Bohater (w tej roli nieustannie krwawiący worek mięsa) ma za zadanie uratować  swoją ukochaną Bandage Girl z rąk nikczemnego Dr. Fetusa. Początkowo wydaje się, że to kaszka z mleczkiem - kilka skoków i po sprawie. Jednak już Super Mario Bros. pokazało, że nigdy tak prosto nie jest. Gdy para ma wreszcie paść sobie w ramiona Fetus porywa dziewczynę, a Meat Boy'owi pozostaje tylko poczłapanie do kolejnego zamku poziomu. Tych w grze jest około 300, więc nasz mięsny przyjaciel nie będzie miał łatwego życia.

Skoro nasz biedny kwadracik co chwilę marnie kończy, a oprawa przywodzi na myśl raczej lata 80-te, niż nowe tysiąclecie czemu polecam wam kupno Super Meat Boy? Bo to (kolejna w tym roku) cudowna podróż w przeszłość, w której co druga gra była platformówką, a dobrnięcie do napisów pozwalało chwalić się kolegom z osiedla.

Mniej zahaczającym o melancholię plusem jest fakt, że autorzy stworzyli bardzo ciekawe poziomy, nawet pomimo tego, że Meat Boy nie dysponuje żadnymi specjalnymi umiejętnościami. Ot, potrafi przylepić się do ściany, opóźniając upadek oraz rozpędzić, co w efekcie daje naprawdę daleki skok. Niewiele, a jednak w połączeniu z bardzo czułym sterowaniem i możliwością  sporej kontroli w trakcie lotu, dało autorom zadziwiająco duże pole do wymyślania kolejnych przeszkód i pułapek.

Do tego wiele plansz możemy przejść na kilka sposobów, a jeśli zmieścimy się w wyznaczonym limicie czasowym, dostajemy możliwość odwiedzenia ich mrocznych, jeszcze trudniejszych wersji. To i tak dopiero początek bonusów. Co byście powiedzieli na ukryte postacie z innych gier, które posiadają specjalne zdolności? Albo portale otwierające drogę do plansz z jeszcze mocniejszą retro-stylizacją i ograniczoną liczbą żyć? Na każdym kroku czeka tu jakaś niespodzianka.

Werdykt Do 21 listopada Super Meat Boy będzie kosztował 800 MSP i jego kupno powinno być obowiązkiem każdego gracza. Znalazłem co prawda dwie wady - gra czasem nie zapamiętuje zaliczenia danej planszy, a pojawiające się na dole ekranu powiadomienia Xbox Live potrafią zasłonić ważne miejsce np. w trakcie walki z bossem. Ale to naprawdę drobnostki w obliczu ilości frajdy jakie daje tu pozornie banalne kicanie krwawiącym kwadratem.

Owszem, to trudna gra, w której ginie się często, ale wszystko zależy w niej od umiejętności gracza, więc z każdym tuzinem prób (co w świecie gry oznacza jakieś 5 minut), szanse na pokonanie "ściany płaczu" rosną. Oczywiście za rogiem czeka już następna... Przyznam, że choć przeszedłem na razie malutki wycinek gry, zdarzało mi się rzucić pada w kąt i wyłączyć konsolę. Jednak już po kilku minutach znów człapałem "mięśniakiem" na spotkanie śmierci. Tak silnego syndromu "jeszcze jednego razu" nie czułem już dawno. Gorąco polecam!

Maciej Kowalik