The Witness niesamowicie wciąga w swój świat i wyrabia w graczu przekonanie, że absolutnie wszystko może tu w jakiś sposób z nim igrać. Brak elementów interfejsu na ekranie, brak podpowiedzi, brak muzyki(!) sprawia, że naprawdę oddychamy tym miejscem.Mniej więcej w połowie mojej przygody z grą, to uczucie trochę mnie przytłaczało. Na każdym kroku widziałem tu coś, co pachniało jakiś sekretem do odkrycia. A jeśli to nie działało, to byłem pewien, że ten sekret ma jakiś inny sekret. Trudno było zrobić kilka kroków, by nie kreślić wzorów na chmurach, budynkach czy trawie. Potem pogodziłem się z faktem, że jestem tylko człowiekiem i to absolutnie normalne, że coś mi tu umknie.Wyspa jest miejscem, skąd czerpiemy mniejsze lub większe poboczne zachwyty, świeżość umysłu i chłoniemy piękno krajobrazu. Równie wiele czasu w The Witness spędzicie przed rozmaitymi panelami, które będą wymagały poprowadzenia linii przez labirynt. Wiem jak rozczarowująco to brzmi, ale spróbujcie mi uwierzyć, że te panele zafundują Wam wiele momentów czystego zachwytu. Bo przeprowadzenie przez nie linii to jedyna stała (powiedzmy) w całej zabawie. Reszta to geniusz Jona Blowa i jego ekipy.Najpierw uczą nas jednych reguł, potem drugich, potem żonglując nimi, dorzucają trzecie. Szykujcie przyklejane karteczki, zeszyty i mazaki, bo po wstępnych grzecznościach rzadko co rozwiążecie tu "od ręki".Ale The Witness zwykle jest fair. Czasem może wydawać się, że tłumaczy coś zbyt topornie, ale to wszystko dla dobra gracza. By upewnić się, że rozumie, co robi. Bo przejście kilku zagadek "na siłę" odbije się później, gdy wszystkie triki wylądują w jednym garze. A potem gar zmieni kształt i zrobi coś jeszcze innego...