Rozgrywce najbliżej jest chyba do Castlevanii z jej otwartymi mapami, elementami platformówki i tłuczeniem przeciwników, ale Outland ma swój własny, urzekający styl oprawy audio-wizualnej, przywodzący na myśl legendy egzotycznych plemion. Dodatkowo między walkę i skakanie wplata elementy zmiany "polaryzacji" znane chociażby z Ikarugi. Główny bohater potrafi emanować energią światła (niebieska) oraz mroku (czerwona), co pozwala mu unikać zagrożeń danego koloru. Na każdej planszy rozgrywka nabiera dodatkowych rumieńców, robi się trudniejsza ale i ciekawsza i po prostu chce się iść dalej. Dlatego jeśli po kilku kwadransach, ktoś zapytałby mnie czy warto kupić Outland, odpowiedziałbym, że jak najbardziej tak.
A może komuś z was gra się nie podoba? Piszcie, pomóżcie innym podjąć decyzję.
Maciej Kowalik
