polemika

Moja polemika z Marcinem Kosmanem na temat konsol przenośnych i smartfonów.

Nie spodziewałem się, że wideofelietonem "O grach, które przestały być grami" rozpętam burzę. Nie spodziewałem się, że zostanie on tak opacznie zrozumiany. Skoro temat nadal wzbudza emocje, pozwólcie że zabiorę głos jeszcze raz, precyzując kilka niejasności.

Flejm zaczął Roger Ebert swoją krytyczną opinią o grach, potem płomień rozdmuchał Jakub Wencel swoim artykułem, po którym poszła mi para z uszu i napisałem przydługą polemikę. Teraz Jakub na nią odpowiedział, wychodzi zatem, że teraz moja kolej. Już słyszę westchnienia bywalców Polygamii: "Znowu? Kolejna ściana tekstu o tym, czy gry mogą być sztuką?". Tak, raz jeszcze poruszymy ten temat, ale obiecuję, że tym razem będzie krótko (no, krócej) i treściwie. [UWAGA - w tekście możecie natknąć się na liczne odwołania, zdradzające tajniki fabuł takich gier, jak GoW: Chains of Olympus, BioShock, FF VII, Max Payne, Fahrenheit, Beyond Good & Evil. - dop. red.]

Od redakcji: od miesiąca na łamach Polygamii trwa wymiana zdań pomiędzy Jakubem Wenclem a Bartłomiejem Nagórskim na temat głośnego tekstu Rogera Eberta, w którym znany krytyk filmowy stwierdził, że "gry wideo nie mogą być sztuką". To kolejny głos w tej sprawie, tym razem Jakuba.

Niedawno przeczytałem na Polygamii tekst Jakuba Wencla pod tytułem "Dlaczego zgadzam się z Ebertem, że "gry wideo nie mogą być sztuką"?" i przyznam, że mocno się nim zirytowałem, zwłaszcza że cios nadszedł z niespodziewanej strony, bo z portalu o grach. Efektem tej irytacji jest poniższy tekst, w którym staram się skontrować opinię Eberta, a później rozprawić również z jego polskim sojusznikiem.