Pograłem w odświeżone Age of Empires III. Nadal genialna gra, ale mam parę wątpliwości

Moja ukochana seria i jej definitywnie najlepsza część. Ale o czemu i czemu napiszę przy okazji recenzji 15 października. Teraz szybki rzut oka na szereg cech "Age of Empires III: Definitive Edition".

Pierwsza zasada grania w remastery - najpierw odpal sobie oryginał. Jak nie grę, to chociaż gameplaye. Pamięci nie można absolutnie ufać. Pierwszy raz załatwiłem się tak, gdy grałem w "Warcraft III: Reforged" na Blizzconie. Zobaczyłem po prostu ładnie odświeżoną i "odplikselowaną" grafikę. Dopiero zerknięcie na oryginał z 2002 roku uświadomiło mi, ile pracy włożono - i że przerobiono izometryczne filmiki na takie ze zbliżeniami na twarze bohaterów.

Lekcja odrobiona. I oto pierwsze wnioski.

Edytorsko ok, graficznie - hmm

Na wstępie wita mnie duża plansza z napisem, który tłumaczy, że poprawiono liczne historyczne detale. Zwłaszcza te związane z przeszłością Indian, a konsultowano je z przedstawicielami tychże mniejszości. I bardzo dobrze. My nie raz się wściekaliśmy, gdy te zręby polskiej historii w grach odstawały od prawdy czy naszych wyobrażeń.

Dalej. Wszystkie menusy, tabelki, dialogi, opisy zostały elegancko poprawione. Coraz częściej dostrzegam, że pod tym względem wiele gier 15-20 lat temu niesamowicie kulała. Dziś w większości gier ta oprawa jest po prostu ładna, logiczna, dopasowana.

Odpalam pierwszą kampanię. Tą o Morganie z maltańskiego zakonu, który rusza do Ameryki na poszukiwania tajemniczej fontanny. I które to poszukiwania zamieniają się w lekko komediowy wyścig pełen zdrad, intryg i tanich inscenizacji w przerywnikach filmowych. Urocze.

Filmiki się kończą, włącza się plansza i... nic we mnie nie drgnęło. "Age of Empires III" było śliczną grą i sam byłem ciekaw efektu finalnego. Ten niby jest, ale wrażenia nie są jakieś szczególne. Z jednej strony widać wyraźnie, że dopieszczono kwestię detali podłoża. Trawy, pola czy łąki przestały być płaskie i ładnie zarosły. Ale niestety traci na tym przejrzystość mapy. Momentami z tych ozdób robi się lekka kasza.

W wielu przypadkach nowe detale (np. na budynkach) zastąpiły stare, które nadal wyglądają świetnie. Ale najbardziej zwróciło moją uwagę podmienienie tego, co wzbudzało mój zachwyt w tym 2005 roku. "AoE III" miało znakomite i bardzo, może zbyt wyraziste cienie. Budynki i palmy na Karaibach zostawiały piękne "ślady słońca", a w przypadku drzew widać było ich falowanie. "Age of Empires III: Definitive Edition" cienie są krótsze i bardziej wyblakłe.

Druga rzecz to woda. Ta była dosłownie olśniewająca, wyznaczając nowy standard możliwości te 15 lat temu w grach izometrycznych. Przede wszystkim morza przepięknie lśniły i falowały. Dziś fale zostały, ale zabrakło tego słonecznego połysku. Przyjrzałem się też wybrzeżom - w oryginale ostatnie metry wody też były połyskujące, teraz postawiono na przejrzystość H2O i przy brzegu widać było elementy pod wodą. Dziwna decyzja.

Generalnie widać różnicę między tym tytułem a definitywnym edycjami "jedynki" i "dwójki", które przewalono do góry nogami. Tutaj, z racji świetnego stanu podstawowej wersji, dokonano tylko usprawnień - i jak widać niekoniecznie celnych. Ale jak to z grafiką bywa, po czasie idzie się przyzwyczaić i całościowo "Age of Empires III: Definitive Edition" robi dobre wrażenie.