Idziemy dalej, do sali, w której „dzieje się magia”. Tam czeka na odwiedzających 14 stanowisk z VR-em. Jeśli chodzi o sprzęt, znajdziemy zarówno „poważne” gogle w stylu HTC Vive czy Oculus Rift, jak i sprzęty mobilne, na przykład Samsung Gear VR.Wszystko to utrzymane jest w bardzo surowej, industrialnej i może nawet trochę „brudnej” stylistyce. Okna są szczelnie zaklejone, by światło dzienne nie przeszkadzało we wczuwaniu się, po spojrzeniu w górę widać gołe rury od wentylacji, za sufit robią ni to palety, ni kratownice. Nie można jednak powiedzieć, że jest tu brudno, a ekipa nie dba o higienę. Stoły są czyste, po podłodze nie walają się śmieci, a przy każdym stanowisku jest płyn do dezynfekcji i jednorazowe chusteczki; wszystko używane po każdym kliencie, który założy gogle.Na pewno nie jest tu tak sterylnie jak w opisywanym wcześniej na Polygamii paryskim mk2 VR. I bardzo dobrze, bo dzięki temu udało się stworzyć bardzo klimatyczne miejsce. Swoją drogą, tutaj małe sprostowanie: otóż to nie paryski salon jest największym w Europie. Pod względem powierzchni i liczby stanowisk jest nim właśnie Disco:VR.Pytam Bogumiła skąd u człowieka, który stworzył sieć Bobby Burger, pomysł na salon z wirtualną rzeczywistością?Bogumił Jankiewicz, właściciel i założyciel Disco:VR: Jedna z firm pokazała mi film 360 na jakimś evencie. I wówczas zaniemówiłem. Później rzeczy zaczęły dziać się same. Czułem, że nie mam wyjścia jak tylko zrobić coś takiego. Kilka tygodni temu, gdy odbywało się u nas after party VR Warsaw Day, kilka osób podeszło do mnie, mówiąc: kurczę, chciałem zrobić właśnie coś takiego. Byłem pierwszy (śmiech).Jednak Disco:VR to nie tylko „czysty biznes”, bo kiedy pytam o motywację i poczucie misji, dodaje:Zdecydowanie czujemy misję, ale bardziej wobec celów, które można zrealizować przy użyciu VR, nie zaś samej technologii. Możliwości są nieskończone: zarówno w rozrywce, jak i edukacji, fitness czy psychoterapii. Widać to po naszym doborze gier i aplikacji. Owszem, znajdą się tu typowe shootery, ale jest też stanowisko, które nazwaliśmy ART CHAMBER, gdzie znaleźć można gry i aplikacje artystyczne, których celem jest rozwój jednostek.Faktycznie, stanowisko jest i można tam pobawić się na przykład aplikacją Tilt Brush. Mało tego, dzięki współpracy z firmą Cubic Inch możemy nasze dzieła wydrukować w 3D. A takich atrakcji w Disco:VR jest więcej.To, co nas wyróżnia, to klimat. Wierzymy, że nie wystarczy postawić kompa i powiesić gogle, lecz aby doświadczenie wywołało odpowiedni efekt, musi mieć miejsce w odpowiednim otoczeniu. Zakładam, że jako jedyni mamy 2 prawdziwe samochody zamienione na symulatory. Mamy kino VR, gdzie symultanicznie kilka osób może w tym samym czasie oglądać te same treści na różnych okularach.Mamy również bar i pizzerię. Chcemy, by wycieczka w krainy wirtualne była doświadczeniem, na które będzie można poświęcić parę godzin. A jeżeli parę godzin - to musi być co jeść. Chcemy realizować funkcję społeczną - żeby przychodziły do nas grupy i się dobrze bawiły.Choć słowa Bogumiła brzmią jak klasyczny marketingowy bełkot, wystarczy parę minut w salonie i rozmowa z kimkolwiek z obsługi by stwierdzić, że dla tych ludzi naprawdę jest to pasja.W sali rzeczywiście stoją dwa prawdziwe samochody, z których wymontowano kierownice i pedały, by zastąpić je tymi podłączanymi do komputera. Niby pierdoła, ale jednak znacząco wpływa na odbiór. Po prostu w Project Cars gra się dużo lepiej, siedząc w samochodzie. Czując welur fotela i charakterystyczny zapach tapicerki. A do tego chłopcy lubią sobie robić jaja i czasem rozbujają auto tak, że czujemy się jak w prawdziwej wyścigówce.Tego typu atrakcji jest więcej. Kojarzycie bieżnię do grania Virtuix Omni? Bogumił zamówił taką do salonu, a kiedy okazało się, że producent ma opóźnienia w dostawach, zaprojektował swoją, dzięki której możemy przejść się w mapach Google.
Polygamia.pl
