Z kolei mistycyzm i filozofia wokół tytułowej budowli spajającej wszystkie możliwe rzeczywistości zostają sprowadzone do tego, że Wieża to taka brama i jak ją rozwalić, to światy zostaną zalane czystym złem. Fana to zaboli. Świeżego widza albo rozśmieszy, albo wywoła wzruszenie ramion z gatunku "no tak, oczywiście, a co innego".Chwilę później taki widz podrapie się jednak po głowie i pomyśli: ale właściwie, o co chodzi temu Człowiekowi w Czerni? Kim są ci jego podwładni? A dlaczego tu są portale? Kim był ten stary Rolanda i co to była za wielka bitwa? Kto jest kim i dlaczego? Konstrukcja świata przedstawianego gibie się tutaj i rozsypuje jak niszczona w poszczególnych scenach Wieża.Zobacz także: Stephen King – “fabryka literatury”, ale nie dobrych gier wideoAktorsko jest... poprawnie. Wyróżnia się Matthew McConaughey, który mimo kiczowatych tekstów w scenariuszu przekonująco i charyzmatycznie oddaje postać demonicznego czarownika o niemal nieograniczonych możliwościach. Jake też jest niezły. Nieco jednowymiarowy, ale byłem w stanie go trochę polubić; na dodatek kojarzy się z literackim pierwowzorem. Z kolei Roland dla czytelnika będzie raczej porażką, bo szczątkowo przypomina rewolwerowca z książek - i nie mówię tu o jego fizyczności. Świeży widz też raczej go specjalnie nie polubi, bo twórcy postanowili stworzyć postać na klasycznym motywie "tego dobrego, który utracił wiarę w swoją powinność", co wypada irytująco sztampowo. Sam Elba gra solidnie to, co mu dano, ale na próżno szukać w nim jakiegokolwiek magnetyzmu. Do tego jego szeroka, umięśniona budowa ciała kiepsko gra z wizją zmizerniałego, zmęczonego życiem rewolwerowca, który od lat błąka się po martwym świecie. Z drugiej strony film nie precyzuje nawet, co Roland robił, zanim spotkał Jake'a... Twórcy równie dobrze mogą więc powiedzieć, że ostatnie dekady spędził w postapokaliptycznej siłowni, cholera już z nimi wie.Pozostała część obsady wypada albo co najwyżej solidnie, albo zwyczajnie kiepsko. Niektórzy podwładni Człowieka w Czerni czy mieszkańcy wioski w Świecie Pośrednim chyba sami niespecjalnie wierzą w postacie, które grają. Marnie wypada też ścieżka dźwiękowa, szczególnie w ostatnich dwudziestu minutach, w których wchodzi na tony tak patetyczne, że utwory z Avengersów wydają się przy tym melancholijnym smęceniem z pogranicza bagiennego bluesa.Ba, sam finał prezentuje się katastrofalnie źle. Jeśli ktoś przez większość filmu ma refleksje w stylu "okej, jest źle, ale nie aż tak źle", w trzecim akcie prawie na pewno się załamie. Sztampowość i kicz walą wtedy z wszystkich dział, mając w poważaniu nie tylko literacki oryginał, ale i w ogóle dobry smak jako taki. A żeby chociaż te wszystkie sceny akcji prezentowały jakiś wyjątkowo dobry poziom... Niestety, wszelkie strzelaniny w tym filmie po prostu są. Nie uświadczycie w nich ani niesamowitych efektów, ani intensywnych sekwencji. Są, bo muszą.No dobrze, na koniec powiem, co mi się podobało. Niektóre ujęcia ze zwierzopodobnymi istotami ukrywającymi się pod ludzką skórą były odpowiednio niepokojące. Scena, w której Roland na słuch zestrzeliwuje uciekającego wroga, została świetnie zrealizowana, choć znamy ją już ze zwiastunów. Moce Człowieka w Czerni, który jednym słowem potrafi zabić człowieka, zostały przedstawione z odpowiednią bezwzględnością i budzą mroczny podziw. Miłym akcentem jest też kilka nawiązań do innych utworów Kinga, zgrabnie podkreślających potężną intertekstualność "Mrocznej Wieży".J.J. Abrams - któremu King sprzedał w 2007 prawa do ekranizacji "Mrocznej Wieży" za symboliczne dla uniwersum 19 dolarów - nie podjął się zadania stworzenia tego filmu, bo bał się, że to popsuje. Podobnie Damon Lindelof - zrezygnował, nie chcąc spartaczyć czegoś, co kocha. Nie da się ukryć, że saga Kinga to niepozbawiony wad, piękny, surrealistyczny bałagan, który trudno przenieść na wielki ekran. Ale nawet kiedy wziąć to pod uwagę, tak spektakularna klapa jak film Arcela zakrawa o coś niesamowitego. Ktoś tu zapomniał oblicza swego ojca.