Pomysł narodził się w głowie jednego człowieka, który nazywa się Mark Cale i wciąż jest szefem System 3, brytyjskiej firmy deweloperskiej istniejącej od 34 lat. W okolicach 1985 roku Cale zaczął przygotowywać szkic swojej wymarzonej gry. Jako miłośnik filmów Kurosawy i Dalekiego Wschodu umieścił akcję w feudalnej Japonii. Szukał nietypowego rozwiązania w zakresie wyświetlania grafiki, dlatego widok izometryczny wydawał mu się idealnym rozwiązaniem. Sama gra miała łączyć walkę, zbieranie przedmiotów i rozwiązywanie prostych zagadek.Pomysły zebrane przez szefa System 3 wydawały się wykraczać poza to, co oferował C64. Przede wszystkim programiści nie byli sobie w stanie poradzić z upchnięciem całej jego wizji w 64 kB pamięci. Przez kolejne miesiące zespół ludzi siedział nad kodem gry i próbował kolejnych deweloperskich sztuczek, żeby sprostać zadaniu. Mark Cale narzucał szybkie tempo pracy i doglądał wszystkich szczegółów. Samodzielnie wykonywał szkice koncepcyjne, zmieniał mechanikę rozgrywki i na bieżąco przekazywał nowe pomysły swoim programistom. Niestety, gra wciąż nie wyglądała zgodnie z wizją autora. Na szczęście w odpowiednim momencie pojawił się genialny programista John Twiddy, który uratował cały projekt. Pracował przez kilka tygodni bez wytchnienia, składając w całość jedną z najbardziej skomplikowanych technicznie gier na 8-bitowe Commodore. Kolejną ważną osobą, która dołączyła do zespołu, był Hugh Riley zajmujący się grafiką. Stworzył niesamowite tła w wysokiej rozdzielczości oraz setki klatek animacji, które tworzyły prawdziwą ucztę dla oczu. Można śmiało powiedzieć, że Last Ninja powstało wśród pasjonatów, wspólnie przekraczających kolejne programistyczne granice.Nie obyło się oczywiście bez kilku cięć, które nie wpłynęły jednak na ogólny odbiór gry. Na początek Twiddy ograniczył pole poruszania się postacią do wyznaczonych ścieżek (nie można było swobodnie chodzić po całym ekranie), co pozwoliło zaoszczędzić sporo zasobów sprzętowych. Następnie zmniejszył ilość dostępnej przez bohatera broni, a tym samym dodatkowych animacji, dzięki czemu zwolniło się miejsce w pamięci komputera. Na koniec ustalił z Calem, że cała gra zostanie podzielona na sześć etapów wgrywanych osobno. Dla posiadaczy magnetofonów taka forma wczytywania była uciążliwa, ale jakość Last Ninja miała rekompensować tę niedogodność. Ostatnim etapem było przygotowanie odpowiedniej muzyki. Zajął się tym młody pasjonat C64 Ben Daglish, który dostał wolną rękę i w krótkim czasie stworzył rewelacyjną ścieżkę dźwiękową idealnie pasującą do orientalnego klimatu gry. Ostatecznie produkcja zajęła prawie dwa lata pracy całego zespołu, setki prób, błędów i szukania rozwiązań mających zachwycić graczy. Po wysłaniu ostatecznej kopii do tłoczni Cale mógł wreszcie odetchnąć z ulgą. Wydaniu gry towarzyszyły entuzjastyczne recenzje, a dziennikarze nie mogli nadziwić się jakości grafiki i muzyki, jakie osiągnięto na wiekowym już „Chlebaku”. Oceny w prasie nie schodziły poniżej 90 procent i oczywiście przełożyło się na wyniki sprzedaży. Łącznie rozeszło się ponad 3 miliony kopii, co czyni go jednym z najlepiej sprzedających się tytułów w historii komputerów 8-bitowych. Tak starannie przygotowana gra nie ustrzegła się jednak poważnego błędu polegającego na losowym znikaniu przedmiotu potrzebnego w ostatnim etapie. Jeżeli taka sytuacja miała miejsce, to całą grę trzeba było rozpoczynać od nowa. Olbrzymią trudność sprawiały też fragmenty, w których należało przeskakiwać postacią po kamieniach przez rzekę i bagna. Ta sekcja wymagała precyzji sterowania co do piksela i wywoływała słuszną wściekłość grających, ponieważ zwykle kończyła się śmiercią postaci. Po latach John Twiddy przyznał, że chciał w ten sposób rzucić graczom wyzwanie, ale zdecydowanie przesadził.Kiedy gra podbijała listy przebojów na C64, rozpoczęto prace nad wersjami na pozostałe 8-bitowce. Co ciekawe, swój port miało otrzymać nawet małe Atari, co z pewnością byłoby niesamowitą gratką dla posiadaczy tego komputera przyzwyczajonych do tego, że europejscy wydawcy notorycznie ich pomijają. Okazało się jednak, że programiści nie dają sobie rady z kodem już we wczesnej fazie dewelopingu, dlatego zaniechano dalszych prac. Stworzenie Last Ninja na ZX Spectrum i Amstrada CPC powierzono zewnętrznej firmie. O ile początkowo wszystko szło dobrze i wykupiono nawet reklamę gry w magazynie Crash, to w pewnym momencie cały proces produkcyjny się zatrzymał. Pojawiły się poważne kłopoty z detekcją kolizji i animacją postaci, których nikt nie potrafił doprowadzić do porządku. System 3 próbował jeszcze ratować sytuację, przekazując prace innej doświadczonej osobie, ale ostatecznie stworzenie obydwu portów miało trwać zbyt długo, w związku z czym ludzi przerzucono do tworzenia drugiej części gry. Wersje na 8-bitowce takie jak BBC Micro czy Acorn Electron zrobiło studio Superior Software. W tym wypadku programiści świetnie wywiązali się ze swojego zadania, tworząc Last Ninja na komputery dysponujące połową pamięci C64. Gra miała obcięte detale i mniejszą rozdzielczość niż oryginał, gorszy dźwięk, każdy etap wgrywał się osobno, ale i tak odniosła sukces marketingowy. Wydawało się, że przeniesienie tytułu na Amigę czy ST będzie kwestią czasu. Decyzja była inna – System 3 pominął te komputery w swoich planach wydawniczych i wypuścił wersję na PC (w grafice CGA i EGA), Apple 2GS oraz Acorn Archimedes. Ten ostatni port był zresztą najładniejszy ze wszystkich wersji gry na 16 bitów. Amiga na osłodę dostała swoją wersję gry z podtytułem Remix dopiero w 1990 roku.W Polsce Last Ninja pisało swoją historię cierpieniem graczy, którzy nie byli w stanie jej ukończyć ze względu na źle przygotowaną przez piratów kopię. Na giełdach sprzedawano grę na kasetach jako pociętą wersję dyskietkową. Poszczególne fragmenty wgrywały się osobno i pewien błąd techniczny blokował przenoszenie przedmiotów między etapami, tym samym uniemożliwiając skończenie gry. W listach do Bajtka zrozpaczeni gracze prosili w tej sprawie o pomoc, ale problem pozostał nierozwiązany. Co ciekawe, oryginalna wersja na dwóch kasetach wczytywała się bez problemu. Oczywiście na takie rarytasy w Polsce nie mieliśmy co liczyć, więc tylko szczęśliwi posiadacze stacji dysków mogli grać w sprawne Last Ninja. Warto też wspomnieć, że w pierwszym numerze Top Secret ukazała się szczegółowa mapa gry i opis przejścia wszystkich etapów.