ASSSia: Zawsze mnie fascynowała biblioteka gier mojego lubego. Pod względem liczby gier ma ułamek tego, co ja, brak nowości czy jakichś większych tytułów AAA, ale jak już do czegoś siądzie, to gra latami. Tysiące godzin w Crusader Kings II czy Stardew Valley, Towns, jakieś pociągi, Cywilizacja obcykana na wszystkie sposoby, zakurzone Port Royale. I wszystko to z modami, dodatkami, iteracjami td. Klasyczny PC-towiec, nie tyka konsoli, nie zbiera gadżetów, a jedyne tematyczne T-shirty sama mu sprezentowałam (chcąc nie chcąc, bo rzadko kiedy można dostać t-shirt w wersji damskiej). W moim podejściu do gier ujawnia się moje dziecięce ja, ale dalekie od tego, co reprezentuje moja córka (która wdała się w ojca i potrafi bawić się trzema zabawkami na krzyż non-stop, aż nie padnie z głodu): rzucam się na nowe tytuły w dniu premiery, nie czekając na zniżki, pogram chwilę, coś mnie wkurzy, zostawiam, wracam do innego tytułu, kasuję postęp, zaczynam od nowa, kupię sobie figurkę, spędzę godzinę na przekopywaniu się przez fanarty i headcanony. A czasami mnie najdzie i siedzę do rana nad jakimś tytułem, by zdobyć jedna skórkę, jak to ostatnio miało miejsce w Shin Megami Tensei, w którym trwał event związany z takim jednym slasherem.