Jeśli kojarzycie, z czego przerobiłem powyższy wstęp, Beat Cop od polskiego Pixel Crow jest grą skrojoną wprost dla was. Jeśli nie kojarzycie… cóż, oznacza to, że jestem po prostu stary. Ale w ten tytuł i tak śmiało możecie zagrać.To może kojarzycie jeszcze serię Police Quest? A szczególnie jej pierwszą część? Śmiało można powiedzieć, że Jack Kelly – główny bohater Beat Copa – jest totalnym przeciwieństwem Sonny’ego Bondsa. Ten drugi świecił przykładem, sumiennie wykonywał swoje obowiązki i służył społeczeństwu, stopniowo wspinając się po szczeblach kariery. Zawsze gotowy do podjęcia interwencji, ochrony życia obywateli, rozwiązania każdej zagadki. W życiu nie przyjął łapówki, a jeśli ktoś łamał prawo – ścigał go do końca.Jack Kelly to natomiast dupek. I to bardzo cyniczny. Były detektyw, który w wyniku nieszczęśliwego zbiegu zdarzeń został wplątany nie tylko w morderstwo, ale też kradzież diamentów i kompromitującego filmu (na kasecie VHS, a jakże!) z sejfu pewnego senatora. Łaskawie nie odstrzelono go w „niewyjaśnionych okolicznościach”, nie wywalono też na zbity pysk. Nie, zrobiono mu coś gorszego – został zdegradowany.Teraz zamiast rozwiązywać sprawy kryminalne, biega w tę i we w tę po rewirze, wystawiając przy tym mandaty za parkowanie, ganiając za drobnymi złodziejaszkami i uciszając nadaktywne dzieciaki, puszczające za głośno muzykę. Albo będąc ofiarą głupich żartów kolegów, jak na przykład wezwanie do podwójnego zabójstwa, które okazało się prośbą starszej pani o kupno pączków. Albo niańcząc niewylewającego za kołnierz kolegę po fachu z Rosji… przepraszam, ze Związku Radzieckiego, bo przecież mamy 1986 rok.A o tym fakcie mówi nam nie tylko data przed każdą odprawą. Cała gra, począwszy od bardzo ładnego pixel-artu, przez ścieżkę dźwiękową autorstwa Piotra Musiała, a na nawiązaniach do ówczesnej popkultury i charakterystycznego dla tamtego okresu stylu dialogów skończywszy, przenosi nas w przeszłość.Tylko szkoda, że twórcy nie poszli z tym wszystkim jeszcze dalej. W materiałach promocyjnych było całkiem sporo nawiązań do seriali typu "Policjanci z Miami" czy "Magnum", ale w grze zbyt wiele tego nie ma i zwykle ogranicza się do nazwisk na domofonach. Klikając na wejście do budynku, zobaczymy, że możemy zadzwonić do pana M. McFly'a czy F. Kruegera, czasem usłyszymy też dialog z "Obcego", ale przydałoby się więcej, choćby jakaś współpraca z detektywami Crockettem i Tubbsem.Tymczasem widać, że gra w swoich nawiązaniach do minionego okresu bardziej skupia się na stereotypach i niewybrednym słownictwie i choć samo w sobie nie jest to złe, a nawet wychodzi świetnie, to przydałoby się, przynajmniej dla wyważenia całości, nieco bardziej subtelne podejście do tematu.Dialogi w ogóle zasługują na poświęcenie im więcej miejsca, bo nie tylko grają główną rolę w budowaniu klimatu, ale są po prostu dobrze napisane. Czytając je, człowiek ma wrażenie, że faktycznie ogląda jakiś film o gliniarzach z przełomu lat 80. i 90. Mięcho lata na wszystkie strony, policjanci wcale nie są sympatycznymi funkcjonariuszami, zawsze skorymi do wysłuchania obywatela.