Dobrze, że w trakcie rozmowy ich zachowanie jest dyskretnie komentowane przez pojawiające się na ekranie obserwacje Poirot. Bez tego droga do wyciągnięcia wszystkich informacji byłaby trudniejsza. Bo jak odczytać coś z twarzy, która zahacza o karykaturę czy głosu, który nic nie zdradza?Ale to właśnie w trakcie przesłuchań w grze delikatnie ożywa powieść Agathy Christie, która fantastycznie wprowadzała gracza w coraz gęstszą intrygę. Kilka lokacji też jest niebrzydkich. Zwłaszcza gdy okrutnie ciosane i animowane postacie obserwujemy z daleka, a w tle przygrywa przyjemna dla ucha muzyka. Gdy z relacji świadków zaczynamy poznawać ten świat i jego bohaterów, myśli same wędrują w kierunku szukania własnych wniosków i łączenia poszlak. Domyślam się, że dla osób nieznających książki, fabuła może okazać się przyjemnie zaskakująca. Tyle, że to zasługa autorki powieści, a nie gry jako takiej.A skoro już wspomniałem o wyciąganiu wniosków, to będzie okazja, by zrobić to całkiem dosłownie. Po zebraniu odpowiedniej liczby informacji, Herkules Poirot odpala swoje słynne szare komórki i każe nam przeprowadzić banalne dedukcje. Większość jest żenująco łatwa. A te, które sprawiają problemy, robią to przez zbyt ogólne kryteria poszukiwanego wniosku, do którego może pasować wiele odpowiedzi.Powyższe elementy śledztwa, tak jak i (bardzo powierzchowne) badanie miejsca zbrodni, przechodzi się w zasadzie z marszu. Zaciąć można się tylko w trakcie niejasno opisanej dedukcji, ale wystarczy poprosić w menu pauzy o wskazówkę, by co nieco się wyjaśniło. To taka przygodówka, w której najpierw klika się wszystko co jest do kliknięcia, a potem idzie dalej. Ani razu nie musiałem spojrzeć do notatnika, który Poirot uzupełnia szczegółami bohaterów. Kilka przedmiotów, które trafiają do podręcznego ekwipunku, też nie nastręcza wielkich trudności z rozszyfrowaniem ich roli. Ba, uśmiałem się, gdy gra sama sugerowała mi rozkręcenie pewnego długopisu na długo przed dotarciem do miejsca, gdzie było mi to potrzebne. Autorzy robią absolutnie wszystko, by gracz nie musiał się wysilać.