Niniejsza lista będzie jedyna w swoim rodzaju, a w dodatku nieco przewrotna. O ile bowiem zazwyczaj w Retro wzdychamy czule do „starych, dobrych czasów” i radujemy się na każdy przejaw starej szkoły, o tyle tym razem zajmiemy się tymi elementami starszych gier, których wolelibyśmy nie widzieć w nowych tytułach. Ale widzimy. Przy wszystkich, nierzadko rewolucyjnych zmianach, jakie zaszły w branży w ciągu ostatniej dekady, niektóre rzeczy pozostają niezmienne i prześladują nas od niepamiętnych czasów. A my zaciskamy dzielnie zęby i przemy dalej, wychodząc z założenia, że „widocznie tak trzeba”, a to nieprawda. Przed Wami lista dziesięciu archaicznych mechanizmów rozgrywki i notorycznie powtarzanych błędów, na które – w skromnym przekonaniu jegomościa listę układającego – nie powinno być miejsca w nowoczesnej grze. Część z nich to zwykłe babole, wynikające z ograniczeń czasowych i technicznych, lenistwa czy niekompetencji autorów, podczas gdy inne używane są wciąż w błogim przeświadczeniu, że to kapitalny pomysł. Wszystkie łączy jednak pewna wspólna cecha – są nieziemsko upierdliwe i zwyczajnie psują odbiór niejednej, nawet dobrej gry.
10. WCIŚNIJ X, ŻEBY NIE DOSTAĆ ATAKU SZAŁU
ShenmueAch, Quick Time Eventy… Spopularyzowane przez Shenmue i God of War wstukiwanie wyświetlanych na ekranie sekwencji przycisków było jednym z najlepszych lub najbardziej poronionych pomysłów w historii gier – zależy kogo spytać. Osobiście uważam, że porządnie zaimplementowane i wykorzystywane z umiarem QTE są jak najbardziej w porządku. Gorzej, kiedy twórcy używają ich jako ersatz mający zastąpić ich brak polotu i wciskają je w każdym punkcie gry, na który nie mieli lepszego pomysłu. Jeszcze gorzej, kiedy ktoś uzna je za doskonały sposób na sztuczne przedłużenie gry albo, o zgrozo, podbicie poziomu trudności. Wówczas dostajemy dramaty jak w Saw 2: Flesh & Blood (wyskakujące znikąd QTE – pomyl jeden przycisk i wracasz do poprzedniego checkpointa), czy niedawnym Knights Contract (schrzań QTE wieńczący walkę z bossem, a odzyska on dużą część zdrówka i „zabawa” zaczyna się od nowa). Najwyższa pora, żeby developerzy przestali traktować QTE jako protezę, po którą sięgają kiedy tylko nie wiedzą jak „urozmaicić” swoją grę albo uczynić ją bardziej „efekciarską”.
09. TAM I Z POWROTEM
Dragon Age 2Backtracking to zło. Pozwólcie jednak, że wyjaśnię tym z Państwa, którzy właśnie ubierają płaszcze i kierują się do wyjścia, co przez owo hasło rozumiem. Bo zapewniam, że nie chodzi mi o to, by wszystkie gry prowadziły gracza za rączkę wąskim korytarzem, jakkolwiek ładnie i efekciarsko by wyglądał, żeby broń Boże nie zgubił się, czy musiał cofnąć się o parę kroków. Oczywiście, że w pewnych gatunkach, zwłaszcza w grach z otwartym światem, te same obszary przemierza się po kilkanaście, kilkadziesiąt razy i nie ma w tym nic złego. Jednak sztuczne przedłużanie czasu gry przez zmuszanie gracza do biegania w tę i nazad po tych samych zestawach pomieszczeń pod dowolnym pretekstem jest zwyczajnie tanim zagraniem. Developerzy stosują to rozwiązanie do dziś i to nawet takie ekipy, po których bym się tego nie spodziewał. Tak, BioWare, łypię właśnie na was, bo zastosowany w Dragon Age II recykling obszarów lekko przekraczał granicę przyzwoitości. A nie jest to odosobniony przypadek.
