opowieści z krypty (strona 2 z 2)

Rok 1996 to dla polskich twórców gier komputerowych moment przełomowy. To właśnie wtedy rodzime gry osiągnęły poziom pozwalający pokazać je także zachodnim graczom. Idąc w ślady Adriana Chmielarza, którego Teenagent przetarł szlaki dla następców, i w ślady A.D. 2044 Rolanda Pantoły, które pokazało, że nie jesteśmy już technologicznie zacofani (pisaliśmy o tym w poprzednich "Opowieściach z krypty"), krajowi producenci gier odważniej spojrzeli poza granice Polski. O jednej z firm, mających ambicje i środki, by zawojować świat, opowiemy dzisiaj.

Lata 1995-1996 przyniosły nową jakość w polskich grach. Po latach wcześniejszych, gdy rodzime produkcje były słabe, brzydkie i o całe lata świetlne za zachodnią konkurencją, pozostało już tylko nieprzyjemne wspomnienie. Rewolucję zapoczątkował Adrian Chmielarz (opowiadaliśmy o tym w poprzednim odcinku). Pokazał, że można tworzyć gry bez kompleksu ubogiego krewnego. Dał przykład następnym zdolnym autorom. O nich dzisiaj.

W latach 1994-1995 do polskich twórców gier komputerowych przylgnęła łatka ubogich krewnych, którzy pozbawieni narzędzi, sprzętu oraz pieniędzy, jakimi dysponowali ich zachodni konkurenci, pisali gry słabe, biedne, brzydkie i bez szans, by nawiązać walkę z produkcjami zagranicznymi. Prawdopodobnie stan taki trwałby jeszcze długo, lecz pojawił się człowiek, który nie potrzebował taryfy ulgowej - chciał tworzyć i sprzedawać gry takie jak na Zachodzie.