nintendo (strona 82 z 82)

Święta za pasem, czas zakupów i wydawania nadmiernej ilości gotówki posiadanej oraz pożyczonej. Nintendo z tej okazji wypuściło w Japonii serię filmików prezentujących ofertę gier na swoich konsolach. Na pierwszy ogień - DS. Nie ujrzymy jednak tylko nowości, ale także propozycje, które od dłuższego czasu leżą na półkach. Coś Wam się szczególnie podoba? Bo ja przynajmniej znów się utwierdziłem w przekonaniu, że na DSie jest w co grać - to nie PSP.

Niestety, na razie tylko w Japonii. Jak zapewne wiecie z naszych zapowiedzi to "ulepszona” wersja platformowego hitu 2.5D z pierwszej konsoli Sony. 11 lat minęło jak jeden dzień i nie ma się co oszukiwać - Klonoa uruchomiona na PS2 jak na obecne standardy wygląda słabo (kiedyś podobnie jak Medievil po prostu rzucała na kolana z zachwytu). Autorzy poszli jednak po rozum do głowy i odświeżyli grafikę (prezentuje się po prostu znakomicie - pełna radosnych kolorów), podciągnęli ją do wyższej rozdzielczości choć o zabawie w full hd nie ma oczywiście mowy. Nie zapomniano też o dodatkowych takich jak: dodatkowe kostiumy, "lustrzane” poziomy etc. Poniżej dwie reklamy z Kraju Kwitnącej Wiśni. Klonoa Door to Phantomile ma swoją premierę w najbliższy czwartek - 4 grudnia. Ciekawe kiedy Klonoa dobiegnie na półki sklepowe w Europie A może ktoś w Japonii ruszy głową i zrobi remake Tombi?

Och jej. Nintendo pozbawiło nas właśnie kolejnej kluczowej funkcjonalności swojej konsoli. Nowy kanał na Wii, który niedawno miał premierę w Japonii, o słodkiej nazwie "Przepowiadanie szczęśliwej przyszłości na dzisiaj i jutro" nie pojawi się w Europie. No proszę, ciekawe, czy konsola przepowiedziała to szefom Nintendo, czy może sami na to wpadli. W każdym razie nie będziemy sobie mogli sprawdzić, co nas czeka, na podstawie danych, jakie Wii wyciągnęłoby z naszych Mii. A szkoda, bo pomyślcie tylko, że co rano moglibyście poznać swoją przyszłość w takich kluczowych kategoriach jak miłość, praca, szkoła, kontakty międzyludzkie i pieniądze... A nie, wróć, przecież w Polsce WiiConnect24 i tak nie działa. Ciekawe, czy to też zostało wcześniej zapisane w gwiazdach (oby nie stanęły w porządku, Cthulhu może jeszcze pospać), czy był to czyjś niezależny od wszelakich wróżbitów pomysł.

Europę i Amerykę nawiedziło szaleństwo "grania" na gitarach, fletach i perkusji (Rock Band, Guitar Hero, Wii Music), kolejne edycje SingStara pojawiają się na półkach sklepowych, a w dalekiej Azji zaczęto promować najnowszy tytuł spod znaku bębna. Taiko no Tatsuji (premiera w Azji 11 grudnia) to pozornie prosta gra muzyczna - bębenek (połączony kabelkiem z Wiilotem), pałeczka i stukanie do rytmu (pokaz prawdziwych możliwości graczy jak i muzyków bez trudu namierzycie na Youtube). Szykuje się kolejna pozycja obowiązkowa dla miłośników bongosów (Donkey Kong Jet Race aka Donkey Kong Barrel Blast) i marakasów (Samba de Amigo), którym jarmarczna zabawa na plastykowej gitarce nigdy sie nie podobała. Dziękujemy ci, Bandai Namco!

Nintendo nieco wtopiło ze sprzedażą Wii Music - ludzie nie chcieli tego programu lepszego niż gra kupować. Miyamoto przekonywał jednak, że kto już się zdecyduje, ten nie będzie żałował i odkryje niesamowite pokłady grywalności oraz radość z bawienia się muzyką. Jak jest w istocie? Zupełnie inaczej. MTV Multiplayer przygotowało znów swoje kolosalne, miesięczne zestawienie popularności (ilość godzin spędzonych przy grze + ilość sesji z grą) tytułów na Wii i jasno wynika z niego, że wirtualne granie na psie nie przyciąga graczy. Średni czas spędzony z grą to 7,5 godziny w trakcie jedynie 4 sesji. Chociaż nie jest to pół godziny, które powinno wystarczyć na zrobienie z siebie pajaca i wyrzucenie płytki, to i tak w porównaniu z innymi grami jest słabo. Wii Music zajmuje w rankingu dopiero 22. miejsce, lokując się nie tylko za największymi hitami wydanymi dawno temu, ale także nowym Call of Duty czy Animal Crossing, które premierę miały później. To już w zasadzie oficjalne - Miyamoto dał ciała. Z pełnym rankingiem wraz z komentarzami możecie zapoznać się na podlinkowanej wyżej strony - masa tekstu.

Myślicie, że Nintendo to nieustające pasmo sukcesów, królowie zwyciężonych walk i posiadacze kur znoszących złote jajka? Nie tak szybko. Haka na korporację znalazł amerykański urząd patentowy, który odmówił zarejestrowania słów Wii Remote. Jako przyczynę podano powszechną obecność słowa remote w języku angielskim i jednocześnie zaznaczono, że Nintendo może jeszcze raz starać się o patent, ale tym razem na sztywny zwrot Wii Remote, jako całość. No dobra, umówmy się - to żadna porażka. Ale pokazuje nam bardziej ludzką twarz Nintendo, jako firmy czasami nieporadnej, której również zdarza się potknąć, czujemy się bliżej Miyamoto Eee. No.

Apollo Justice, to pierwsza część nowej sagi przygód zaliczanej do serii Ace Attorney. W poprzedniej trylogii kierowaliśmy poczynaniami Phoenixa Wright'a, który z pewnych względów (które poznajemy w trakcie gry) nie jest już obecnie główną postacią. Nie będzie wielkim spoilerem, jeśli zdradzę, że nasz stary znajomy pojawia się obecnie w dwóch rolach: jako niegrywalna postać, tj. nasz nowy mentor i jako grywalny bohater, gdy cofniemy się w przeszłość, aby rozwiązać pewną niedokończoną sprawę.

Nowy Advance Wars to jedna z tych gier, na które czekałem z ogromną niecierpliwością. Spowodowane było to tym, że przy poprzedniej odsłonie, AW:Dual Strike spędziłem łącznie prawie 200h (!!!) umieszczając ją na zaszczytnym, pierwszym miejscu mojego osobistego rankingu najlepszych gier na DS'a. Z uwagi na powyższe wymagania, oczekiwania, jakie stawiałem przed recenzowanym tu tytułem były ogromne. Czekałem, czekałem i w końcu się doczekałem. Czy nowa odsłona okazała się równie dobra jak Dual Strike? O tym poniżej.

Na samym wstępie muszę zaznaczyć, że nigdy nie byłem fanem serii Zelda - flagowej sagi Nintendo. Jeden z najbardziej wychwalanych tytułów na GameCuba - Wind Waker znudził mnie po kilku godzinach i nigdy już do niego nie wróciłem. Z tego też powodu do najnowszej odsłony Zeldy, która pojawiła się na przenośnej konsolce Big N podchodziłem ze sporą rezerwą zupełnie nie zwracając uwagi na kosmiczne noty jakie tytuł uzyskuje. Moje obawy okazały się wyssane z palca, jako że ku swojemu własnemu zaskoczeniu otrzymałem megahit - w moim osobistym rankingu najlepszy tytuł roku 2007 r.