pyramid

Recenzja Patapon 3 już jest potężnie opóźniona, a opóźni się jeszcze bardziej. Przyczyną są oczywiście problemy z PSN, uniemożliwiające przetestowanie trybu wieloosobowego. Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło - brak usługi sieciowej sprawił, że mogłem poświęcić więcej czasu singlowi. Oto garść spostrzeżeń po ponad czterdziestu godzinach rozgrywki.

Przynajmniej w pata-pata Ameryce.

Podobnie jak przy promocji LocoRoco 2 SCEE zdecydowało się udostępnić wersję flashową przygód przemiłego plemienia znanego z Patapon 2. Gra niestety odbiega odrobinkę od oryginału i jakoś trudniej mi w niej wybijać rytm, ale jeśli ktoś jest ciekawy, na czym w ogóle polega ta zabawa, to może się teraz przekonać. Wystarczy zajrzeć tutaj.

Patapon był jednym z największych zaskoczeń zeszłego roku na PSP. Genialny pomysł, przyjemna grafika i pozorna prostota spowodowały, że był to zdecydowany hit, często stawiany na równi z God of War: Chains of Olympus czy też Crisis Core: Final Fantasy VII. Patapon 2 ma bardzo trudne zadanie przed sobą. By dorównać pierwowzorowi wprowadzone zmiany muszą być czymś więcej niż tylko kosmetyką, w końcu druga część nie ma już po swojej stronie efektu zaskoczenia. Czy deweloper - Pyramid podołał temu wyzwaniu? Tego dowiecie się z poniższej recenzji.

Czasem na rynku pojawia się tytuł, który powoduje, że dorośli, stateczni ludzie zaczynają zachowywać się podejrzanie. Od pierwszych zapowiedzi Patapona i wrażeń przekazywanych przez zachodnich dziennikarzy nie miałem wątpliwości, że będzie to kolejna gra, która wchodzi do głowy i za żadne skarby nie chce jej opuścić. Ale czy produkcja Pyramid ma w sobie coś więcej niż tylko świdrujące mózg pioseneczki? Jak najbardziej! Głębia Patapona może wielu z Was zaskoczyć.