blog (strona 2 z 3)

Nie znam osoby, która nie kojarzyłaby stacji RTL7, a przede wszystkim nadawanych na niej programów czy seriali. To właśnie bloki animacyjne i seriale świadczyły o potędze tejże stacji, która zyskała do dziś miano kultowej, pozostawiając przy tym niezapomniane wspomnienia.

Dzisiaj postanowiłem wam nieco pobajać o jednym ze wspomnianych projektów, jako że jest on, nie przymierzając się, okołogierkowy. Można zaliczyć przedmiot za pomocą FFVII (i odrobiny elektroniki)? Jak okazuje się - owszem!

Jednocześnie też pierwszy odcinek serii zainspirowany książką pod tytułem "1001 games you must play before you die". Zapraszam do oglądania.

Proponuję zrobić małą przerwę od pism stricte growych i przyjrzeć się dzisiaj periodykowi, który zajmował się nieco inną tematyką. Nie zmienia to jednak faktu, że powinien go kojarzyć każdy czytelnik „Secret Service”, gdyż to głównie z redaktorów czerwonego miesięcznika składała się większość załogi „Magazynu komunikacji obrazkowej” (taki podtytuł widniał na okładkach "Animegaido").

Gunpoint to platformówka z elementami logicznymi, w której wcielamy się w szpiega pracującego na zlecenie. Naszym cele jest głównie infiltracja budynków, omijanie zabezpieczeń i likwidacja strażników. Proste? Nie do końca.

I co z tego wyszło? Wygląda na to że będzie dobrze, Alpha jest grywalna ale... jeśli szukacie doświadczeń podobnych tych które dostarczał mod - to musicie jeszcze trochę zaczekać

Początki bywają trudne, o czym przekonał się już chyba każdy. Z komiksami nie jest lepiej. Wielka ilość materiału, skomplikowana chronologia, różne uniwersa- prędzej odstraszają początkujących, niż zachęcają. Sam też przez to przechodziłem, jednak po kilku miesiącach pełnych czytania, jestem w stanie dać kilka podpowiedzi jak zacząć poznawać ten niesamowity świat.

Konsola umarła, w najlepszej opcji sprzeda się tak jak Gamecube**, zaś Nintendo na wieki wiekow zniknie z rynku konsol, a jego największe hity, śladem SEGI wylądują na konsolach konkurencji. I wszyscy będą szczęśliwi.A nie. Poczekajcie moment.

„Na oficjalnym serwerze Blizzarda w World of Warcraft zacząłem grać w 2006 roku i jestem uzależniony. Nie gram 6 miesięcy.” Bez wątpienia tak mógłbym powiedzieć na spotkaniu Anonimowych WoW-owców. Cóż, jeżeli kiedyś Blizzard upadnie to będzie firmą przede wszystkim wspominaną jako Ta co wypromowała esport i TA która pokazała, że gry mogą uzależniać. Mimo że swoje najlepiej zarabiające dziecko stworzyli w 2004 roku, to gra wywołuje nadal skrajne emocje.

No więc kupiłam BF4. Przez chwile byłam nawet z tego powodu szczęśliwa. Potem okazało się że mimo poprawek wprowadzonych przez Dice gra nadal crashuje się niektórym co 10 minut. I niestety jestem w tym gronie. Ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło! Dzięki temu zagrałam w BROFORCE! I zuuupełnie nie żałuje! Zapraszam

We wszelakich mediach, tych branżowych i z dziedziną multimediów kompletnie niezwiązanych, przewinął się temat inicjatywy Rzecznika Praw Obywatelskich, mającej na celu ograniczenie dostępu osób młodocianych do gier dla dorosłych, z tytułu szkodliwego wpływu, brutalnego charakteru tego rodzaju produktów. Opinii jest bardzo dużo, temat budzi wiele kontrowersji. Jedne media demonizują, inne bagatelizują, a mało które dotykają prawdziwego sensu jaki tkwi w poczynaniach Pani Profesor Ireny Lipowicz, że gry przeznaczone dla dorosłych winny być przeznaczone dla...dorosłych, ale nie ze względu na ogólny zły charakter gier komputerowych, a przez wzgląd na rzeczywiście brutalny charakter niektórych produkcji.

The Walking Dead Assault jako gra na urządzenia mobilne prezentuje się nadzwyczaj dobrze. Sceptycy, którzy uważają że nie da się zrobić dobrego RTS's na platformy dotykowe są w błędzie.

A więc skoro już tu jestem, chcę się z Wami podzielić moimi skarbami znalezionymi na strychu. Będzie to cykl, gdzie będę do niego wracał. Będę odnajdywał różne rzeczy, które darzę ogromnym sentymentem i poczuję się jakbym miał znów te "naście" lat.

Staroszkolność to jeden z ulubionych frazesów, którym raczą nas developerzy. Nie raz nie dwa łechtają naszą nostalgię obietnicą powrotu do starych dobrych mechanik co idealnie wpisuje się to w powszechną tendencję panującą wśród graczy, która najwyraźniej każe im pisać hymny traktujące o wyższości gier starych nad nowymi.

Otóż 17 grudnia 1987 roku swoją premierę miała seria, która jako pierwsza miała pokazać, że gry mogą opowiadać historię nie gorszą niż filmy czy książki. Panowie i Panie przedstawiam Wam pierwszą część legendarnej serii Final Fantasy!

Czy mamy prawo dzielić się grą w dystrybucji cyfrowej?

Niedawno trafiłam na Teslagrad w sieci i po obejrzeniu kilku materiałów stwierdziłam, że muuuuszę sama sprawdzić tę produkcję - jest naprawdę miłym przerywnikiem od polowania na zombie

"Jeśli współzawodnictwo w postaci grania doczekało się własnej definicji słownikowej[...]to czy nie powinniśmy się przyjrzeć bliżej co zażywają uczestnicy poddający się sportowej rywalizacji?"

Twórcy nie uczą się na błędach zwłaszcza, że ostatnia duża gra z serii - drugi Shogun - już w dniu premiery była jak najbardziej grywalna i słynie jako najbardziej dopracowana część serii.

Tęsknicie za starym dobrym pałętaniem się po lochach w poszukiwaniu guza w staro-szkolnym stylu? Jeśli tak to poznajcie Hammerwatch, naprawdę miodną produkcję Indie.

O tym dlaczego gry Sudy każdy poznaje z daleka.

Czy Grająca Trzydziestka z góry jest skazana na etykietę komputerowej ofiary złożonej ku czci grających mężczyzn?

Magrunner: Dark Pulse pojawił się znikąd i jest to kolejny mocno inspirowany Portalem tzw. "first person puzzler”[...]Developerzy sami reklamują Magrunnera jako Portal zmiksowany z mitologią Cthulhu.

Feelies. Tak, właśnie, feelies. Czym do cholery są te całe 'feelies', zapytasz? Na polski można by było to przełożyć jako najróżniejsze dodatki, znajdujące się w pudełkach z grami - jednak angielskie określenie, po raz pierwszy użyte przez firmę Infocom, jeszcze w latach 80, podoba mi się o wiele bardziej. Dziś znowu zapraszam was na małą, nostalgiczną podróż, w czasie której weźmiemy pod obcasy parę starszych gier i przyjrzymy się zawartością, jaką oferowały ich pudełka.

Znane jest Wam to uczucie, gdy z jakiegoś względu radość powodowana wypracowanym zwycięstwem nad przeciwnikiem jest tłumiona przez namiastkę czegoś, co przypomina współczucie?