race pro

Nie przepadam za grami, w których wielu rzeczy trzeba się domyślać. Nie chodzi jednak o to, że myślenie mnie przerasta, ale nie lubię sytuacji, w których autorzy zakładają, że coś jest oczywiste i nie trzeba tego tłumaczyć. Z reguły bowiem, oczywiste owo coś wcale nie jest. Race Pro jest pełen takich rzeczy. Mówiąc językiem branży komputerowej - ta gra nie jest przyjazna dla użytkownika. Z drugiej strony, między innymi dzięki temu gracze lubiący wyzwania powinni ją pokochać.

Przez długi czas odczuwałem dotkliwą pustkę. Aż wiało i świszczało w dziurze, jaką pozostawiły po sobie dwie pierwsze części serii TOCA na PSX. Odsłona trzecia, choć bardzo fajna, to poszła już w stronę arcade i powoli przestawała być hardcorowym wyzwaniem dla najbardziej zawziętych wirtualnych kierowców. Skończyło się GRIDem, na którego już patrzeć nie mogę, mają w pamięci jej poprzedniczki. W międzyczasie przewijały się kolejne części Gran Turismo, pojawiła się też Forza, ale to wszystko nie było do końca tym. W końcu w tych grach wyścigi samochodów turystycznych traktowano po macoszemu lub nie pojawiały się one wcale. No i niestety nie były tak trudne jak wspomniana TOCA, gdzie dotoczenie się do mety nawet na miejscu bliższym końca stawki, niż początku było sukcesem. Race Pro co prawda również nie skupia się wyłącznie na tej klasie pojazdów, ale stanowią one lwią część gry. No i jest diablo trudna.