Od początku roku 1986 dla polskich graczy najważniejszą (i praktycznie jedyną) lekturą były cztery środkowe strony miesięcznika "Bajtek", czyli rubryka "Co jest grane" - okno na tajemniczy i nowy świat gier komputerowych. Składały się na nią: duży opis wybranego tytułu wraz z ręcznie rysowaną mapą, dwie lub trzy mniejsze recenzje, dział "Król i królowa gier" ze zdjęciami czytelników "Bajtka" oraz sekcja "S.O.S.", gdzie można było przeczytać prośby o pomoc, np.:
"Jestem w kłopocie, gdyż nie znam kodu uruchamiającego do gry RAMBO w wersji na Atari XL. Przepisałem już prawie połowę słowniczka angielsko-polskiego, bez rezultatu."
Albo:
"Od niedawna mam Atari 65 XE. Jestem zafascynowany grą AZTEK lecz nie bardzo wiem, jakie jest zadanie grającego. Proszę o informacje na ten temat i nieśmiertelność do niej."

Najuważniej czytanym i budzącym największe emocje elementem "Co jest grane" była jednak "Bajtkowa lista przebojów" - comiesięczne zestawienie najpopularniejszych gier komputerowych, tworzone na podstawie głosów nadsyłanych przez czytelników.

»

"Opowieści z krypty" nie muszą być pisane tylko w czasie przeszłym, nie muszą ograniczać się do wspominania tego, co było. Stare platformy żyją i mają się dobrze, wciąż wiele się dzieje w tym świecie i wciąż wiele pozostało jeszcze do zrobienia. Na przykład. »

Kwiecień 1989. Miesięcznik "Bajtek" z czterech przeznaczonych na opisy gier stron aż dwie poświęca polskiej produkcji. To pierwszy taki przypadek w historii pisma. Jest ręcznie rysowana mapa i duża recenzja. Oddajmy głos recenzentowi, Karolowi B. Mirowskiemu: »

Zdwałoby się, że prawie dwadzieścia lat ewolucji "artylerii", której zwieńczeniem była Scorched Earth Wendella T. Hickena, doprowadziło gatunek do punktu, w którym nie da się wymyślić już nic nowego (pisaliśmy o tym w poprzednim odcinku "Opowieści z krypty"). Jednak właśnie wtedy, gdy nikt nie spodziewał się rewolucji, pojawił się nastolatek z Amigą, który poprowadził zabawę w ustalanie kąta i siły strzału w zupełnie nowym kierunku. »

»

Rok 1996 to dla polskich twórców gier komputerowych moment przełomowy. To właśnie wtedy rodzime gry osiągnęły poziom pozwalający pokazać je także zachodnim graczom. Idąc w ślady Adriana Chmielarza, którego Teenagent przetarł szlaki dla następców, i w ślady A.D. 2044 Rolanda Pantoły, które pokazało, że nie jesteśmy już technologicznie zacofani (pisaliśmy o tym w poprzednich "Opowieściach z krypty"), krajowi producenci gier odważniej spojrzeli poza granice Polski. O jednej z firm, mających ambicje i środki, by zawojować świat, opowiemy dzisiaj.
»

»

W świecie komputerów osobistych "święte wojny" między platformami to zjawisko tak powszechne jak same komputery. Który komputer jest lepszy? Który oferuje większe możliwości programistom? Na którym powstają lepsze gry, a który dorobił się liczniejszej grupy wiernych fanów? - takie debaty ciągną się od początku masowej komputeryzacji. Również w Polsce, mimo że wkraczaliśmy w świat maszyn liczących z dużym opóźnieniem, byliśmy świadkami (lub uczestnikami) tych odwiecznych konfliktów - w naszym kraju główna linia podziału szła między zwolennikami marek Atari i Commodore. Najpierw w ich ośmiobitowej odsłonie (Atari XL/XE vs. Commodore 64/128), później już w szesnastu bitach (Atari ST vs. Amiga). Dyskusje między użytkownikami były często prowadzone na wzór "dyskusji" piłkarskich kibiców, dlatego jeszcze w 1991 roku Klaudiusz Dybowski tłumaczył na łamach "Bajtka": »

»